Ad argvmentvm transi
Topos Uranos

Svmmarivm

Haec lectio partem initialem cvrsvs constitvit eivsqve rationem stvdiorvm integram exponit. Consilivm cvrsvs declarat, homines ad qvos dirigitvr, qvae ex Calcvlo I et ex Algebra et Geometria affert et cvrsvs ad qvos dvcit; septem proposita discendi generalia envntiat qvae cvrsvs sibi proponit; septem partes argvmentorvm describit et lectiones qvibvs constant; laborem qvem cvrsvs postvlat aestimat, eivs distribvtionem per partes, celeritatem stvdii svasam et credita eivs; explicat qvomodo lectiones eivs constrvctae sint et qvomodo probatio cvrsvs concipiatvr, et, postremo, de modo evm stvdendi consilivm dat.

Proposita discendi

  1. Seriem partivm cvrsvs describere et explicare qvid qvaeqve posterioribvs afferat et qvid ex Calcvlo I et ex Algebra et Geometria I et II svmat.
  2. Proposita discendi generalia cvrsvs envntiare et agnoscere qvae partes et qvae lectiones ad qvodqve conferant.
  3. Ex horis per partes aestimatis laborem compvtare qvem cvrsvs vel portio eivs postvlat, et eo celeritatem stvdii propriam disponere.
  4. Strvctvram lectionis sitvs explicare et vsvm qvem exemplorvm, problematvm, provocationvm et probationvm partis facere convenit.

Consilivm et discipvli

Ex tribvs qvaestionibvs antiqvis qvae ad calcvlvm dvxervnt, velocitate corporis moti, tangente cvrvae et area figvrae cvrvilineae, Calcvlvs I dvas primas per derivatam solvit. Hic cvrsvs tertiam tractat. Area figvrae cvrvilineae compvtari non potest nvmervm finitvm frvstorvm rectorvm addendo: per svmmas rectangvlorvm semper svbtiliores approximatvr, et valor qvaesitvs est id ad qvod illae svmmae accedvnt. Vt notio exacta sit, dvo reqvirvntvr qvae Calcvlvs I non habebat: definitio integralis per svmmas et theoria seqventiarvm, qvae dicat qvando approximatio sine fine limitem habeat. Cvm eis venivnt svmmae infinitorvm terminorvm, series, et cvm seriebvs repraesentatio fvnctionis per polynomivm sine fine, series Tayloriana.

Consilivm eivs est calcvlvm integralem fvnctionvm vnivs variabilis realis svper axioma completvdinis et definitionem integralis per svmmas aedificare, et ex eis, demonstrationibvs integris, dedvcere qvomodo primitivae inveniantvr et integralia compvtentvr, qvas magnitvdines metiantvr, qvando integralia impropria et series convergant, et qvomodo fvnctio per polynomia sva Tayloriana approximetvr et per seriem potentiarvm repraesentetvr. Si ita est, cvrsvs non est congeries artivm ad integralia compvtanda, sed aedificivm dedvctivvm: qvisqve effectvs qvi adhibetvr in lectione antecedenti vel in eadem envntiatvr et demonstratvr. Qvod his instrvmentis demonstrari non potest expresse dicitvr et nihil ex eo pendet: qvod qvaedam fvnctiones, vt e−x2e^{-x^2}, primitivam elementarem non habent, qvod binomia differentialia extra tres casvs Chebyshev eam qvoqve non habent, et characterizatio fvnctionvm integrabilivm per earvm discontinvitates vt facta memorantvr qvae in cvrsibvs posterioribvs demonstrantvr. Cvrsvs contra factvm absolvit qvod Algebra et Geometria admiserat: theorema fvndamentale algebrae, ex qvo decompositio in fractiones partiales pendet, in parte 2 demonstratvr, ita vt integratio fvnctionvm rationalivm a capite ad calcem demonstrata sit.

Dirigitvr ad evm qvi Calcvlvs I absolvit, vel argvmenta eivs alia via tenet: ad discipvlos vniversitatis scientiarvm, ingeniariae, oeconomiae vel institvtionis magistrorvm mathematicae qvi secvndvm semestre calcvli freqventant, et ad evm qvi calcvlvm integralem, qvem vt congeriem formvlarvm didicit, cvm rigore reficere velit.

Cognitiones praeviae et praereqvisita

Praereqvisitvm cvrsvs est Calcvlvs I, qvi vicissim Algebra et Geometria I et Algebra et Geometria II svpponit. Ex Calcvlo I cvrsvs omnia adhibet: definitionem limitis per epsilon et delta eivsqve algebram, continvitatem et axioma completvdinis, theoremata Bolzani et Weierstrassii, regvlas derivandi, theoremata valoris medii Lagrangii et Cavchyi, corollarivm secvndvm qvod dvae fvnctiones eadem derivata in intervallo constante differvnt, regvlam Hospitalii, cvrvatvram delineationis et methodvm Newtoni-Raphsonis. Mvlta eivs promissa hic implentvr: integrale vt limes svmmarvm rectangvlorvm, primitivae, continvitas vniformis, polynomivm Taylorianvm, margo erroris differentialis et celeritas qva methodvs Newtoni-Raphsonis convergit.

Ex Algebra et Geometria I cvrsvs praesertim svmmas et progressiones, indvctionem et binomivm Newtonianvm, nvmervm ee et exponentialem natvralem, fvnctiones hyperbolicas, nvmeros complexos et fractiones partiales adhibet; ex Algebra et Geometria II, identitates trigonometricas, coordinatas polares, formam polarem nvmerorvm complexorvm et exponentialem complexam et formvlam Evleri, qvam vltima lectio argvmentorvm cvrsvs vt svmmam seriei obtinet.

Qvi de aliqva harvm cognitionvm dvbitat ad synthesin partis congrventis Calcvli I vel Algebrae et Geometriae redire potest; praeterea probatio initialis cvivsqve partis qvaestiones continet de eo qvod pars vt notvm praesvpponit, cvm lectione qvam post qvemqve errorem repetere convenit.

Qvo dvcat

Vnvs cvrsvs hvnc vt praereqvisitvm habet: Calcvlvs III: Calcvlvs Plvrivm Variabilivm. Integralia dvplicia et triplicia vt hic definiet, svmmis svper partitiones rectangvli vel cistae, eaqve vt integralia iterata compvtabit, qvodqve cvm primitiva in vna sola variabili; theorema Bolzani-Weierstrassii ad seqventias pvnctorvm plani et spatii eodem argvmento transferet; longitvdinem et cvrvatvram cvrvarvm spatii vt hic definiet, vna coordinata addita, et aream svperficiei, qvam hic cvrsvs omittit; et polynomivm Taylorianvm ad fvnctiones plvrivm variabilivm transferet. Ex qvo colligitvr qvid hic cvrsvs, consilio expresso, cvrsibvs posterioribvs relinqvat: Calcvlo III, cvrvas parametricas in vniversvm, theorema fvnctionis implicitae et fvnctiones plvrivm variabilivm; et extra hvnc cvrsvm, aeqvationes differentiales.

Effectvs cvrsvs etiam in cvrsibvs qvi evm non postvlant itervm apparebvnt. Mechanica I: Fvndamenta Mechanicae, qvae in eo nitetvr, positionem vt primitivam velocitatis, translationem et opvs vis variabilis vt integralia accipiet, et velocitatem effvgii ex convergentia integralis improprii. In Mathematica Nvmmaria I valor praesens flvxvs continvi pensionvm integrale erit, et valor reditvs perpetvi svmma seriei geometricae. In Analysis Datorvm Lingva R probabilitas intervalli area svb densitate erit, densitas in tota recta definita integrale improprivm aeqvale 11 habere debebit, et integrale Gavssianvm constantem distribvtionis normalis figet. In Programmatio Lingva C++ I bisectio seqventiam intervallorvm inclvsorvm prodvcit; hic cvrsvs explicat cvr convergat et, marginibvs erroris svis, qvot iterationes, termini seriei vel membra regvlae integrationis nvmericae in programmate ad praecisionem datam svfficiant.

Proposita discendi generalia

Proposita qvae infra ponvntvr describvnt qvid qvisqvis cvrsvm absolvit facere possit oporteat. Qvodqve vt actio observabilis formvlatvr, ita vt opere concreto confirmari possit; qvaeqve lectio vicissim sva proposita declarat, et lectio conclvsionis ostendit, lectione post lectionem, cvi ex his septem qvaeqve assignata sit. Proposita nvmerantvr vt ibi citari possint.

  1. Propositvm 1. Envntiata calcvli integralis ratiocinatione dedvctiva explicita demonstrare: definitiones limitis seqventiae, integrabilitatis et convergentiae vniformis vt envntiata qvantificata scribere easqve negare; ex axiomate completvdinis theoremata exsistentiae dedvcere, vt convergentiam monotonam, theorema Bolzani-Weierstrassii, criterivm Cavchyanvm et integrabilitatem fvnctionvm continvarvm; exemplis contrariis ostendere hypothesin omitti non posse; et in qvoqve effectv discernere qvid definiatvr, qvid demonstretvr et qvid vt factvm cvrsvvm posteriorvm memoretvr.
  2. Propositvm 2. Primitivas invenire theorematibvs mvtationis variabilis, integrationis per partes et mvtationis variabilis per fvnctionem inversam, svbstitvtionibvs trigonometricis et hyperbolicis, decompositione in fractiones partiales et rationalizationibvs, intervallvm declarando in qvo qvaeqve valet, et integralia definita et impropria qvorvm integrandvm primitivam elementarem non habet compvtare symmetriis, integralibvs Wallisianis, derivatione secvndvm parametrvm, integrali Gavssiano et fvnctione gamma.
  3. Propositvm 3. Limites seqventiarvm compvtare earvmqve convergentiam diivdicare definitione, convergentia monotona, svbseqventiis et criterio Cavchyano, seqventias per recvrsionem definitas et iterationem contractionis investigare, ex axiomate completvdinis theoremata Bolzani-Weierstrassii et Heine-Cantor et theorema fvndamentale algebrae demonstrare, et characterizatione limitis et continvitatis per seqventias vti.
  4. Propositvm 4. Integrale Riemannianvm svmmis Darbovxii definire, criterivm integrabilitatis et integrabilitatem fvnctionvm monotonarvm et continvarvm demonstrare, proprietates integralis et theoremata valoris medii integralivm dedvcere, theorema fvndamentale calcvli et regvlam Barrovii demonstrare, et eis integralia et limites svmmarvm Riemannianarvm compvtare.
  5. Propositvm 5. De convergentia integralivm impropriorvm et seriervm nvmericarvm diivdicare criteriis Cavchyano, comparationis, integralis, radicis et qvotientis, criteriis svbtilioribvs Kvmmeri, Raabe et Gavssii, et eis Leibnitii, Dirichletii et Abelii, convergentiam absolvtam a condicionali discernere et agnoscere qvae operationes svmmam servent, convergentiam pvnctvalem ab vniformi discernere in seqventiis et seriebvs fvnctionvm et in integralibvs cvm parametro, et radivm et intervallvm convergentiae seriei potentiarvm invenire.
  6. Propositvm 6. Fvnctiones polynomio Tayloriano approximare easqve per seriem svam Taylorianam repraesentare, et integralia, svmmas seriervm, radices et constantes approximare regvlis pvncti medii, trapeziorvm et Simpsoni, residvis Taylorianis et seriervm, iteratione contractionis et formvla Stirlingiana, in qvoqve casv errorem circvmscribendo et eligendo ordinem, nvmervm terminorvm vel nvmervm membrorvm qvi praecisionem datam praestant.
  7. Propositvm 7. Mensvram magnitvdinvm geometricarvm per integrale constitvere, vt aream inter delineationes, in coordinatis polaribvs et regionvm non circvmscriptarvm, volvmen per sectiones et volvmen solidorvm revolvtionis, longitvdinem arcvs, cvrvatvram et valorem medivm fvnctionis, a postvlatis proficiscendo qvae omnis mensvra implere debet et discernendo qvid definiatvr et qvid demonstretvr, et scripto constitvtiones, compvtationes et demonstrationes commvnicare notatione recta, argvmentatione integra et examine probabilitatis effectvvm.

Proposita 2, 3 et 4 tribvs primis partibvs argvmentorvm fere respondent: propositvm 2 parti 1, qvae primitivas tractat; propositvm 3 parti 2, qvae seqventias tractat; propositvm 4 parti 3, qvae integrale definit. Propositvm 7, qvod ad mensvram attinet, parti 4 respondet; propositvm 5 partes 5 et 6 et lectiones partis 7 de seriebvs fvnctionvm et de seriebvs potentiarvm complectitvr; propositvm 6, lectiones de polynomio et de serie Tayloriana et lectionem de integratione nvmerica. Plvra praeterea fila svnt qvae cvrsvm pervadvnt. Artes propositi 2 in parte 3 redevnt, cvm symmetriis et integralibvs Wallisianis, et in parte 5, cvm derivatione svb signo integrali, integrali Gavssiano et fvnctione gamma; qvam ob rem illae tres lectiones propositvm 2 vt principale habent, qvamqvam ad alias partes pertinent. Completvdo propositi 3 integrabilitatem fvnctionvm continvarvm, criteria Cavchyana integralivm et seriervm et radivm convergentiae seriei potentiarvm svstinet. Approximatio cvm margine erroris, ex proposito 6, in partibvs 2 ad 7 apparet: in nvmero ee et in contractionibvs, in integralibvs Wallisianis, in integratione nvmerica, in formvla Stirlingiana, in residvis seriervm et in polynomio Tayloriano. Primvm et septimvm contra transversalia svnt: ad nvllam partem pertinent, sed in omnibvs exercentvr. Ex qvo colligitvr eorvm assecvtionem nvlli lectioni certae tribvi posse, et ea per totvm cvrsvm colere convenire. Atqvi ambo etiam lectiones habent qvae eis praecipve servivnt: primvm, septem syntheses, qvarvm nvclevs catenam dedvctivam cvivsqve partis reficit; septimvm, lectiones partis 4 in qvibvs constitvtio mensvrae ipsa materia est. Vsvs cvrsvs geometrici et nvmerici svnt; vsvs physicae in cvrsibvs mechanicae tractabvntvr.

Argvmenta

Cvrsvs in novem partes digeritvr. Prima et vltima iter circvmdant; septem mediae argvmenta explicant. Qvaeqve earvm a lectione introdvctionis aperitvr, qvae lectiones svas, memoriam historicam idearvm svarvm, qvaestionem vnde ortae svnt et earvm momentvm praesentat, et lectione synthesis clavditvr, qvae catenam dedvctivam partis reficit, eam cvm reliqvo cvrsv, cvm Calcvlo I et cvm Algebra et Geometria conectit et decem provocationes proponit difficiliores qvam problemata lectionvm. Ordo partivm consilio respondet: integrale indefinitvm, qvod solis derivatis eget, ante definitvm venit, et inter vtrvmqve pars de seqventiis interponitvr qva integrale definitvm eget; series, qvae integrale in vno ex criteriis svis adhibent, seqventias in fine cvrsvs resvmvnt.

Pars 0. Praesentatio cvrsvs

Constat ex hac lectione, qvae consilivm, proposita generalia, argvmenta, laborem et designationem cvrsvs statvit.

Pars 1. Primitivae et artes integrandi

Propositvm eivs est primitivam et integrale indefinitvm definire, demonstrare dvas primitivas in intervallo constante differre, et demonstrare, regvlas derivandi retro percvrrendo, theoremata mvtationis variabilis et integrationis per partes; eis primitivas invenire fvnctionvm trigonometricarvm, radicvm polynomiorvm secvndi gradvs et fvnctionvm rationalivm, qvarvm decompositio in fractiones partiales identitate Bezovtiana demonstratvr, et integranda qvae id sinvnt rationalia reddere, semper intervallvm declarando in qvo qvaeqve primitiva valet.

  1. Primitivae et artes integrandi: introdvctio.
  2. Primitivae et integrale indefinitvm.
  3. Integratio per mvtationem variabilis.
  4. Integratio per partes.
  5. Integralia trigonometrica.
  6. Svbstitvtiones trigonometricae et hyperbolicae.
  7. Integratio fvnctionvm rationalivm.
  8. Integratio per rationalizationem.
  9. Primitivae et artes integrandi: synthesis et provocationes.

Pars 2. Seqventiae

Propositvm eivs est limitem seqventiae definire et theoremata de limitibvs ex Calcvlo I ad eam transferre; ex axiomate completvdinis dedvcere convergentiam seqventiarvm monotonarvm et circvmscriptarvm, theorema Bolzani-Weierstrassii, qvo theorema fvndamentale algebrae demonstratvr, et criterivm Cavchyanvm; recvrsiones et theorema pvncti fixi pro contractionibvs investigare, cvm marginibvs erroris, et per seqventias theorema Heine-Cantor de continvitate vniformi demonstrare, qvo pars proxima eget.

  1. Seqventiae: introdvctio.
  2. Seqventiae et earvm limes.
  3. Seqventiae monotonae et nvmervs ee.
  4. Svbseqventiae, Bolzano-Weierstrass, limites svperior et inferior.
  5. Seqventiae Cavchyanae.
  6. Seqventiae, fvnctiones et continvitas vniformis.
  7. Seqventiae: synthesis et provocationes.

Pars 3. Integrale definitvm

Propositvm eivs est integrale Riemannianvm svmmis Darbovxii definire, criterivm integrabilitatis et integrabilitatem fvnctionvm monotonarvm et continvarvm demonstrare, proprietates integralis et theoremata valoris medii integralivm dedvcere, theorema fvndamentale calcvli et regvlam Barrovii demonstrare, qvae integrale definitvm cvm indefinito conivngvnt, et integralia definita symmetriis, relationibvs orthogonalitatis et integralibvs Wallisianis compvtare.

  1. Integrale definitvm: introdvctio.
  2. Qvaestio areae.
  3. Integrale Riemannianvm.
  4. Fvnctiones integrabiles.
  5. Proprietates integralis definiti.
  6. Theorema fvndamentale calcvli.
  7. Artes ad integralia definita.
  8. Integrale definitvm: synthesis et provocationes.

Pars 4. Applicationes integralis

Propositvm eivs est per integrale definire, a postvlatis proficiscendo qvae omnis mensvra implere debet, aream inter delineationes et in coordinatis polaribvs, volvmen solidorvm per sectiones et volvmen solidorvm revolvtionis, et valorem medivm fvnctionis; longitvdinem cvrvae vt svpremvm definire, et cvrvatvram eivs, formvlas vtrivsqve demonstrando; et integralia qvae compvtari non possvnt regvlis pvncti medii, trapeziorvm et Simpsoni approximare, cvm margine erroris praestito.

  1. Applicationes integralis: introdvctio.
  2. Areae et valor medivs fvnctionis.
  3. Volvmina solidorvm.
  4. Longitvdo arcvs et cvrvatvra.
  5. Integratio nvmerica.
  6. Applicationes integralis: synthesis et provocationes.

Pars 5. Integralia impropria

Propositvm eivs est integrale ad intervalla non circvmscripta et ad fvnctiones non circvmscriptas vt limitem extendere, de convergentia eivs criteriis Cavchyano et comparationis diivdicare, convergentiam absolvtam a condicionali criteriis Dirichletiano et Abeliano discernere, svb signo integrali ope convergentiae vniformis derivare, et his omnibvs integrale Gavssianvm, fvnctionem gamma et formvlam Stirlingianam compvtare.

  1. Integralia impropria: introdvctio.
  2. Integralia impropria et criteria convergentiae.
  3. Convergentia condicionalis integralivm impropriorvm.
  4. Derivatio svb signo integrali.
  5. Integrale Gavssianvm, fvnctio gamma et formvla Stirlingiana.
  6. Integralia impropria: synthesis et provocationes.

Pars 6. Series nvmericae

Propositvm eivs est svmmam seriei vt limitem svmmarvm partialivm eivs definire, criteria convergentiae demonstrare, a comparatione, integrali, radice et qvotiente vsqve ad criteria svbtiliora Kvmmeri, Raabe, Gavssii et Ermakovii et ea Leibnitii, Dirichletii et Abelii pro seriebvs signi variabilis, convergentiam absolvtam a condicionali discernere et demonstrare qvae operationes svmmam seriei servent: congregare, reordinare et mvltiplicare.

  1. Series nvmericae: introdvctio.
  2. Series nvmericae earvmqve convergentia.
  3. Series terminorvm positivorvm.
  4. Criteria qvotientis et radicis.
  5. Criteria convergentiae svbtiliora.
  6. Series alternantes et convergentia condicionalis.
  7. Convergentia absolvta, reordinationes et prodvctvm seriervm.
  8. Series nvmericae: synthesis et provocationes.

Pars 7. Polynomivm Taylorianvm et series potentiarvm

Propositvm eivs est formvlam Taylorianam cvm residvis Peani, Lagrangii, Cavchyano et integrali demonstrare, eaqve errorem approximationis et celeritatem methodi Newtoni-Raphsonis circvmscribere; convergentiam pvnctvalem ab vniformi in seqventiis et seriebvs fvnctionvm discernere; series potentiarvm, radivm convergentiae earvm et derivationem et integrationem termino post terminvm investigare; fvnctiones elementares per seriem svam Taylorianam repraesentare, et seriebvs integralia et constantes notabiles compvtare, vsqve ad irrationalitatem nvmeri π\pi et formvlam Evleri.

  1. Polynomivm Taylorianvm et series potentiarvm: introdvctio.
  2. Polynomivm Taylorianvm.
  3. Residvvm Taylorianvm eivsqve vsvs.
  4. Seqventiae et series fvnctionvm.
  5. Series potentiarvm.
  6. Series Taylorianae fvnctionvm elementarivm.
  7. Series, integralia et constantes notabiles.
  8. Polynomivm Taylorianvm et series: synthesis et provocationes.

Pars 8. Conclvsio cvrsvs

Constat ex lectione Recognitio finalis cvrsvs Calcvli II, qvae septem proposita generalia in memoriam revocat, figvra ostendit cvi eorvm qvaeqve lectio cvrsvs assignata sit et qvae proposita singvlaria qvaeqve pars assecvta sit, et primvm conatvm probationvm finalivm per proposita colligit.

Labor et credita

Labor cvrsvs non horis expositionis metitvr, qvae in cvrsv asynchrono non svnt, sed toto labore eivs qvi evm stvdet: legere, demonstrationes percvrrere, problemata solvere et repetere. Aestimatio eandem methodvm in omnibvs cvrsibvs sitvs servat: nvmerat tempvs legendi textvm cvivsqve lectionis centenis verbis in minvta, singvlas formvlas vt singvla verba nvmerando, viginti minvta in singvla problemata solvta, triginta qvinqve in singvla problemata proposita, qvadraginta qvinqve in singvlas provocationes et dvodecim in singvlas probationes initiales vel finales, et decimam portionem ad repetitionem addit.

Eventvs

Lectiones partivm 1 ad 7 in vniversvm 190190 problemata solvta, 190190 problemata proposita et 7070 provocationes continent, praeter qvattvordecim probationes partivm. Labor per partes aestimatvs, ad horam rotvndatvs, hic est:

  • Pars 0, praesentatio cvrsvs: 11 hora.
  • Pars 1, primitivae et artes integrandi: 5050 horae.
  • Pars 2, seqventiae: 4040 horae.
  • Pars 3, integrale definitvm: 4646 horae.
  • Pars 4, vsvs integralis: 3434 horae.
  • Pars 5, integralia impropria: 3535 horae.
  • Pars 6, series nvmericae: 4747 horae.
  • Pars 7, polynomivm Taylorianvm et series potentiarvm: 4848 horae.
  • Pars 8, conclvsio cvrsvs: minvs qvam 11 hora.

Septem partes argvmentorvm onera similia habent, inter circiter 3434 et circiter 5050 horas: pars 1 plvres lectiones complectitvr; partes 4 et 5, pavciores; et partes 6 et 7, lectiones longiores. Svmma est circiter 302302 horarvm laboris. Hvnc nvmervm legere convenit vt id qvod est: aestimationem pro eo qvi omnes demonstrationes stvdet et omnia problemata et provocationes solvit. Qvi iam calcvlvm integralem stvdvit, vel se ad problemata proposita restringit provocationibvs non aggressis, mvlto minvs impendet; qvi argvmentvm primvm stvdet, plvribvs egere potest, praesertim in partibvs 2 et 3, vbi completvdo et svmmae Darbovxii novvm genvs argvmentandi postvlant.

Atqvi nvmervs nominalis est: is est qvi credita cvrsvs statvit, et lectionem celeritate constanti et dodrantem horae in singvlas provocationes svpponit. Donec cvm discipvlis veris non metiatvr, spatio probabili comitari convenit. Si lectio dimidia celeritate svpposita procederet, vt fit cvm qvaeqve demonstratio charta et stilo rescribitvr, et qvaeqve provocatio septvaginta qvinqve minvta pro qvadraginta qvinqve postvlaret, eadem methodvs circiter 390390 horas daret. Itaqve labor exspectandvs inter circiter 302302 et circiter 390390 horas sitvs est. Terminvs svperior margo prvdens est, non mensvra; spativm corrigetvr cvm tempvs cognitvm erit qvod impendvnt qvi cvrsvm stvdent, et interea credita nvmero nominali compvtantvr.

Celeritas svasa

Ad celeritates nominandas, haec ratio eodem ivdicio vtitvr qvo ceterae rationes sitvs: stvdivm plenvm est annvs academicvs 6060 creditorvm, circiter 16501650 horae per qvadraginta fere hebdomades distribvtae, id est circiter 4040 horae in hebdomade, et stvdivm dimidivm eivs dimidivm, circiter 2020 horae in hebdomade. Calcvlvs II latior est qvam Calcvlvs I: semestri sedecim hebdomadvm circiter 1919 horas in hebdomade postvlaret, stvdivm dimidivm fere, et circiter 2424 cvm spatio probabili, pavlo plvs. Ex qvo colligitvr celeritas commendata viginti qvattvor hebdomadvm, semestris et dimidii, cvm circiter 1313 horis stvdii in hebdomade, vel circiter 1616 cvm spatio probabili, infra stvdivm dimidivm; sic cvrsvs vna cvm alio stvderi potest.

Qvi ei stvdivm dimidivm integrvm dedicare potest, evm semestri sedecim hebdomadvm absolvet, qvod aeqvivalet labori eivs qvi nvllvm alivm cvrsvm ardvvm eodem tempore stvdet. Celeritas laxior, circiter 99 horarvm in hebdomade, evm in dvo semestria extendit, qvae sic dividi possvnt: partes 0 ad 4, primitivae, seqventiae, integrale definitvm eivsqve vsvs, circiter 171171 horas occvpant, et partes 5 ad 8, integralia impropria, series, polynomivm Taylorianvm et conclvsio, circiter 131131.

Credita

Credita hvivs sitvs totvm laborem metivntvr qvem cvrsvs ab eo qvi evm stvdet postvlat (legendi, problemata solvendi, provocationes aggrediendi et repetendi), non horas scholarvm. Singvla credita circiter 27,527{,}5 horis laboris aeqvivalent, et annvs stvdii pleni 6060 creditis, id est circiter 16501650 horis; idem est ivdicivm qvo sectio svperior celeritates stvdendi nominat.

Atqvi, si 302302 horae aestimatae per 27,527{,}5 dividvntvr, prodit nvmervs 10,98, qvi ad 1111 rotvndatvr. Si pro singvlis creditis spativm a 2525 ad 3030 horas laboris admittitvr, nvmervs CC creditorvm cvrsvs inter 10,1 et 12,1 circvmscribitvr:

(30230)≤C≤(30225)\left( \frac{302}{30} \right) \leq C \leq \left( \frac{302}{25} \right)

Itaqve cvrsvs 1111 credita habet, pavlo plvs qvam sextam portionem anni stvdii pleni. Qvi solvm aliqvam portionem cvrsvs stvdere velit, tabvla horarvm per partes vti potest: partes 0 ad 4, exempli gratia, circiter 171171 horas complent, id est circiter 66 credita.

Vtilitas eorvm practica est: sinvnt onvs cvrsvvm sitvs inter se comparare et decernere qvot simvl stvdere conveniat, ne tempvs qvod svppetit excedatvr. Stvdio dimidio per semestre sedecim hebdomadvm, id est circiter 320320 horis, exempli gratia, cvrsvs aggredi licet qvi simvl circiter 1212 credita efficivnt; stvdio pleno eivsdem semestris, circiter 2323.

Haec credita mensvra propria sitvs svnt ad stvdivm ordinandvm: nvlli systemati pvblico creditorvm respondent neqve agnitionem academicam vllivs institvtionis affervnt.

Designatio cvrsvs

Modvs

Cvrsvs asynchronvs est, in rete et celeritatis propriae: dies, sessiones vivas et terminos non habet, et qvisqve discipvlvs ea celeritate progreditvr qvam praeparatio et tempvs eivs sinvnt. Qvattvordecim lingvis sitvs offeretvr, eadem mathematica in omnibvs: formvlae et gradvs demonstrationvm in qvaqve versione eadem ervnt, et solvs textvs vertetvr. Qvaeqve lectio declarat qvam lectionem antea stvdvisse conveniat, scilicet lectionem svperiorem cvrsvs; haec, prima, ad vltimam synthesin Calcvli I remittit, ita vt ordo commendatvs explicitvs sit et confirmari possit.

Strvctvra lectionis

Omnes lectiones materiae eandem strvctvram servant. Incipivnt a svmmario et a catalogo propositorvm discendi propriorvm, vt actiones observabiles formvlatorvm. Deinde venivnt theoria, cvm definitionibvs, theorematibvs accvrate envntiatis eorvmqve demonstrationibvs, et exempla. Demonstrationes et exempla vt reprodvctores gradatim exhibentvr: qvisqve gradvs versvm ratiocinationis scribit, terminos qvi intersvnt illvstrat et, cvm effectvi antecedenti innititvr, ad evm redit evmqve dvm legitvr illvstrat, ita vt memoria ratiocinationis in conspectv maneat; mvlta figvra comitantvr qvae qvoqve gradv mvtatvr. Lectionem clavdvnt qvinqve problemata solvta, cvm solvtione gradatim, et qvinqve problemata proposita, qvodqve cvm indicio complicato et deinde responso finali, vt discipvlvs eventvm svvm confirmet nec via ei aperiatvr; qvaedam problemata proposita, praesertim ea demonstrationis, post responsvm complicatam solvtionem explicatam addvnt, qvam aperire convenit non nisi postqvam discipvlvs svam conscripsit.

Lectiones introdvctionis et synthesis strvctvram propriam habent. Introdvctio partem, eivs historiam, qvaestionem vnde orta est et eivs momentvm praesentat; synthesis catenam dedvctivam partis figvra reficit, cvm effectibvs qvos itervm adhibet et anvlis qvos demonstrat, eam cvm partibvs antecedentibvs, cvm Calcvlo I et cvm Algebra et Geometria conectit, et decem provocationes proponit, qvamqve cvm indicio, responso finali et solvtione explicata complicata, qvae plvres lectiones conivngvnt et plvs inventionis postvlant qvam problemata proposita.

Lector vocis

Qvaeqve lectio voce alta avdiri potest lectore sitvs, qvi vocibvs ipsivs instrvmenti vtitvr: textvs legitvr sicvt scriptvs est et formvlae verbis pronvntiantvr, signo integrali eivsqve terminis integrationis inclvsis. Hoc sinit lectionem procvl a qvadro repetere, demonstrationem avdiendo comitari dvm reprodvctor gradatim spectatvr, et cvm impedimentis visvs stvdere.

Probatio

Cvrsvs neqve censvrae svbicit neqve testificatvr: probatio eivs in sitv formativa est. Problemata proposita sinvnt confirmare vtrvm proposita cvivsqve lectionis assecvta sint, et provocationes, vtrvm ea cvivsqve partis. Qvaeqve ex septem partibvs argvmentorvm praeterea probationem initialem in introdvctione sva et finalem in synthesi sva habet, ante provocationes: breves svi ipsivs aestimationes, in navigatro sine censvra correctas. Initialis a qvattvor ad septem qvaestiones de parte habet, vnam de qvaqve lectione argvmentorvm, et praeterea a qvattvor ad sex de eo qvod pars ex antecedentibvs, ex Calcvlo I vel ex Algebra et Geometria vt notvm praesvpponit, finalis a sex ad novem; ambae indicant qvam lectionem post qvemqve errorem repetere oporteat et inter se comparantvr vt progressvs ostendatvr. Recognitio finalis primvm conatvm cvivsqve probationis finalis in tabvlam per propositvm generale colligit, qvae, vt illae, in navigatro discipvli tantvm servatvr. Confirmatio facvltatvm, cvm vi testificationis, postea et extra hvnc sitvm fiet, in alio svggestv.

Pro propositis generalibvs praeterea haec testimonia assecvtionis svadentvr, qvae qvisqve discipvlvs per se efficere potest:

  • Propositvm 1: sine lectione consvlta demonstrationem theorematis cvrsvs conscribere, vt eivs de integrabilitate fvnctionvm continvarvm vel theorematis Heine-Cantor, et exemplo contrario ostendere nvllam eivs hypothesin svperflvam esse.
  • Propositvm 2: primitivam fvnctionis rationalis sinvs et cosinvs dvabvs viis invenire, intervallvm declarare in qvo qvaeqve valet easqve in primitivam totivs rectae conivngere.
  • Propositvm 3: demonstrare seqventiam per recvrsionem definitam convergere, convergentia monotona vel theoremate pvncti fixi, eivsqve limitem invenire.
  • Propositvm 4: ex definitione, svmmis Darbovxii, integrale fvnctionis monotonae compvtare, et effectvm regvla Barrovii confirmare.
  • Propositvm 5: diivdicare pro qvibvs valoribvs parametri series vel integrale improprivm absolvte convergat, condicionaliter convergat vel divergat, electionem cvivsqve criterii ivstificando.
  • Propositvm 6: valorem fvnctionis vel integrale sine primitiva elementari compvtare errore minore qvam margo datvs, ordinem polynomii Tayloriani vel nvmervm membrorvm regvlae Simpsoni antea eligendo.
  • Propositvm 7: constitvtionem integram mensvrae solidi vel cvrvae scribere, cvm postvlatis qvae adhibentvr, integrali qvod inde oritvr, compvtatione eivs et examine probabilitatis, ita vt alivs homo eam sine explicationibvs additis percvrrere possit.

Qvomodo hic cvrsvs stvdendvs sit

Cvrsvs ita concipitvr vt ordine stvdeatvr. Qvaeqve pars antecedentes, Calcvlvm I et dvos cvrsvs Algebrae et Geometriae praesvpponit, et mvltae demonstrationes effectvs lectionvm antecedentivm citant; lectionem omittere cogit, serivs ocivs, ad eam redire. Hoc praesertim de parte 2 valet: theorema Bolzani-Weierstrassii, criterivm Cavchyanvm et theorema Heine-Cantor integrabilitatem fvnctionvm continvarvm, criteria convergentiae integralivm impropriorvm et seriervm et radivm convergentiae seriervm potentiarvm svstinent.

Qvaeqve pars dvo pvncta examinis habet. Probatio initialis, initio introdvctionis, pvnctvm vnde proficiscitvr est: ei respondere convenit anteqvam pars stvdeatvr, nihil consvlendo, et lectiones notare ad qvas errores remittvnt, qvae maiorem cvram postvlant. Probatio finalis, in synthesi et ante provocationes, comparatio est: ei respondetvr lectionibvs perfectis, item nihil consvlendo, et cvm initiali comparatvr vt videatvr qvid mvtatvm sit et qvas lectiones repetere conveniat. In vtraqve primvs conatvs valet, qvi comparatvr et qvem tabvla recognitionis finalis colligit; posteriores conatvs iam responsis visis fivnt. Provocationes examen complent, qvia postvlant vt conivngatvr et conscribatvr qvod qvaestiones breves tantvm attingvnt. Ex qvo efficitvr vt qvi se iam partem tenere credat id vna probatione non decernat: si probatio eivs finalis solida est et provocationes synthesis solvit, ad partem posteriorem transire potest; sin minvs, lectiones percvrrere convenit qvas illa et hae indicant.

In qvaqve lectione convenit primvm svmmarivm et proposita legere, qvae dicvnt qvid qvaeratvr; deinde theoriam charta et stilo stvdere, conando qvemqve gradvm demonstrationvm anticipare anteqvam reprodvctor evm scribat; problemata solvta temptare anteqvam eorvm solvtio inspiciatvr, et proposita sine avxilio solvere, indicivm non nisi conatv exhavsto aperiendo, et responsvm tantvm in fine, ad confirmandvm. Problema cvivs responsvm ante conatvm consvltvm est non solvtvm, sed lectvm est. In cvrsv calcvli integralis praeterea convenit qvamqve primitivam derivando confirmare et svmmis partialibvs a machina compvtatis diffidere: svggervnt seriem convergere, sed id non demonstrant, et series harmonica, cvivs svmmae partiales ingenti cvm tarditate crescvnt, divergit.

Provocationes difficiliores svnt qvam problemata lectionvm, et vsitatvm est vt qvaedam plvres conatvs diversis diebvs reqvirant. Non convenit in vna sine fine haerere: eam notare, progredi et postea ad eam redire saepe via brevissima est. Atqvi labor aestimatvs svpponit omnes serio temptari, et in eo conatv magna portio eivs qvod cvrsvs docere potest agitvr.

Postremo convenit scribere. Demonstrationem vel solvtionem integram conscribere, cvm praemissis et conclvsionibvs svis, sola via est sciendi vtrvm intellectvm sit, et etiam ad septimvm ex propositis cvrsvs pertinet. Libellvs stvdii, in qvo definitiones et theoremata cvivsqve partis verbis propriis rescribvntvr, optima materia repetitionis est qvam cvrsvs relinqvere potest, eritqve etiam magis in Calcvlo III, qvi ad omnia fere qvae hic demonstrantvr redibit.