Ad argvmentvm transi
Topos Uranos

Svmmarivm

Haec lectio proprietates integralis demonstrat qvibvs in omni calcvlo cvm eo vtimvr. Integrale lineare est, qvia svmmae Riemannianae lineares svnt et theorema Darbovxii ad limitem transit; hoc modo integrale x2x^2 in qvovis intervallo compvtatvr. Additivvm est respectv intervalli: fvnctio in intervallo integrabilis est si et solvm si in dvobvs frvstis integrabilis est qvae pvnctvm interivs relinqvit, et integralia addvntvr; conventionibvs pro terminis aeqvalibvs vel permvtatis adhibitis, additivitas pro tribvs pvnctis qvovis ordine valet. Monotonvm est: si fvnctio aliam non svperat, ne integrale qvidem eivs svperat, et inde orivntvr margines integralis per minimvm et maximvm, atqve inaeqvalitas inter valorem absolvtvm integralis et integrale valoris absolvti. His dvabvs proprietatibvs area svb delineatione tria postvlata lectionis de qvaestione areae explet. Theoremate compositionis lectionis svperioris, prodvctvm, maximvm et minimvm dvarvm fvnctionvm integrabilivm integrabilia svnt, et integrale prodvcti inaeqvalitatem Cavchy-Schwarz explet. Postremo demonstrat theorema primvm valoris medii, in forma cvm pondere non negativo, et secvndvm, pro fvnctione monotona in fvnctionem integrabilem dvcta, per svmmationem per partes in partitione et per continvitatem integralis respectv termini svperioris, sine theoremate fvndamentali calcvli.

Proposita discendi

  1. Linearitatem, additivitatem respectv intervalli et monotoniam integralis demonstrare, et conventionibvs pro terminis aeqvalibvs vel permvtatis vti.
  2. Integralia sine compvtatione circvmscribere, monotonia, valore absolvto et inaeqvalitate Cavchy-Schwarz adhibitis.
  3. Demonstrare prodvctvm, maximvm et minimvm dvarvm fvnctionvm integrabilivm integrabilia esse, et integrale termino svperiore variabili Lipschitzianvm esse.
  4. Theorema primvm et secvndvm valoris medii integralivm demonstrare, et exemplis agnoscere qvae hypotheses omitti non possint.

Linearitas

Lectio de integrali Riemanniano integrale fvnctionis circvmscriptae in [a,b]\icc{a}{b} per svmmas eivs inferiores et svperiores definivit, et theorema Darbovxii demonstravit: fvnctio circvmscripta integrabilis est si et solvm si svmmae eivs Riemannianae R(f,P,ξ)=∑k=1nf(ξk) ΔxkR(f, P, \xi) = \sum_{k=1}^{n} f(\xi_k) \, \Delta x_k ad nvmervm tendvnt, norma ad 00 tendente, et hic nvmervs integrale eivs est. Lectio de fvnctionibvs integrabilibvs ostendit qvae fvnctiones integrabiles sint. Svmmae Riemannianae termino post terminvm addvntvr, et theorema Darbovxii hanc proprietatem ad integrale transfert.

TheoremaLinearitas integralis

Sint ff et gg fvnctiones in [a,b]\icc{a}{b} integrabiles et cc nvmervs realis. Tvm f+gf + g et cfcf in [a,b]\icc{a}{b} integrabiles svnt, et:

∫ab(f+g)=∫abf+∫abg,∫abcf=c∫abf\int_a^b (f + g) = \int_a^b f + \int_a^b g, \qquad \int_a^b cf = c \int_a^b f

Pro qvaqve partitione et qvaqve electione pvnctorvm intermediorvm, svmma Riemanniana fvnctionis f+gf + g est svmma earvm fvnctionvm ff et gg, et ea fvnctionis cfcf est cc vicibvs ea fvnctionis ff.

Demonstratio

  1. ∣R(f+g,P,ξ)−(I+J)∣≤∣R(f,P,ξ)−I∣+∣R(g,P,ξ)−J∣<ε2+ε2=ε\abs{R(f + g, P, \xi) - (I + J)} \leq \abs{R(f, P, \xi) - I} + \abs{R(g, P, \xi) - J} < \frac{\varepsilon}{2} + \frac{\varepsilon}{2} = \resaltar{\varepsilon}

    Sint II et JJ integralia fvnctionvm ff et gg, et sit ε>0\varepsilon > 0. Per theorema Darbovxii, ex lectione de integrali Riemanniano, provocatione ε2\frac{\varepsilon}{2} posita, est nvmervs δ1\delta_1 qvi provocationi respondet pro ff et nvmervs δ2\delta_2 pro gg; sit δ=min⁡(δ1,δ2)\delta = \min(\delta_1, \delta_2), qvod solvm ex ε\varepsilon pendet. Pro omni partitione PP cvm ∥P∥<δ\norma{P} < \delta et omni electione ξ\xi, per theorema de proprietatibvs svmmationis, ex lectione de svmmationibvs, progressionibvs et indvctione, et per inaeqvalitatem triangvlarem:

  2. ∫ab(f+g)=I+J\resaltar{\int_a^b (f + g) = I + J}

    Si ∣f(x)∣≤B1\abs{f(x)} \leq B_1 et ∣g(x)∣≤B2\abs{g(x)} \leq B_2 in [a,b]\icc{a}{b}, tvm ∣f(x)+g(x)∣≤B1+B2\abs{f(x) + g(x)} \leq B_1 + B_2, et f+gf + g circvmscripta est. Per conversvm theorematis Darbovxii, f+gf + g integrabilis est, et integrale eivs est limes I+JI + J.

  3. ∥P∥<δ→∣R(cf,P,ξ)−cI∣=∣c∣ ∣R(f,P,ξ)−I∣≤∣c∣ ε∣c∣+1<ε\norma{P} < \delta \rightarrow \abs{R(cf, P, \xi) - cI} = \abs{c} \, \abs{R(f, P, \xi) - I} \leq \frac{\abs{c} \, \varepsilon}{\abs{c} + 1} < \resaltar{\varepsilon}

    Pro cfcf, sit δ\delta nvmervs qvi per theorema Darbovxii pro ff provocationi ε∣c∣+1\frac{\varepsilon}{\abs{c} + 1} respondet, qvae positiva est etiam si c=0c = 0. Fvnctio cfcf per ∣c∣B1\abs{c} B_1 circvmscripta est, et conversvm theorematis Darbovxii rem conficit.

Cvm c=−1c = -1 et svmma, differentia dvarvm fvnctionvm integrabilivm integrabilis est, cvm ∫ab(f−g)=∫abf−∫abg\int_a^b (f - g) = \int_a^b f - \int_a^b g; per indvctionem idem valet pro combinatione qvotlibet fvnctionvm integrabilivm cvm coefficientibvs realibvs. Integrale prodvcti avtem non est prodvctvm integralivm: cvm f(x)=g(x)=xf(x) = g(x) = x in [0,1]\icc{0}{1}, propositio de tribvs integralibvs ex definitione, ex lectione de integrali Riemanniano, dat ∫01x2 dx=13\int_0^1 x^2 \, \mathrm{d}x = \frac{1}{3}, cvm tamen (∫01x dx)2=14\left(\int_0^1 x \, \mathrm{d}x\right)^2 = \frac{1}{4}. Ea propositio integrale x2x^2 solvm in intervallis [0,b]\icc{0}{b} compvtavit; svmmis Riemannianis partitionvm aeqvabilivm in omnibvs valet.

PropositioIntegrale x2x^2 in qvovis intervallo

Pro omnibvs nvmeris a<ba < b, fvnctio x2x^2 in [a,b]\icc{a}{b} integrabilis est, et:

∫abx2 dx=b3−a33\int_a^b x^2 \, \mathrm{d}x = \frac{b^3 - a^3}{3}

Qvadratvm cvivsqve pvncti partitionis aeqvabilis evolvitvr et tres svmmationes notae addvntvr.

Demonstratio

  1. h∑k=1n(a+kh)2=h (na2+2ah⋅n(n+1)2+h2⋅n(n+1)(2n+1)6)h \sum_{k=1}^{n} (a + kh)^2 = h \, \left(n a^2 + 2ah \cdot \frac{n(n + 1)}{2} + h^2 \cdot \frac{n(n + 1)(2n + 1)}{6}\right)

    Fvnctio x2x^2 continva est in [a,b]\icc{a}{b}, per corollarivm de fvnctionibvs continvis notis, ex lectione de limite et continvitate, et integrabilis est per theorema qvo fvnctiones continvae integrabiles svnt, ex lectione de fvnctionibvs integrabilibvs. Sit h=b−anh = \frac{b - a}{n}. Per proprietates svmmationis, propositionem de svmma progressionis arithmeticae et propositionem de svmma qvadratorvm, dedvcta, ex lectione de svmmationibvs, svmma Riemanniana cvm extremis dextris ea est qvae exhibetvr.

  2. (b−a)a2+a (b−a)2⋅n+1n+(b−a)36⋅(n+1)(2n+1)n2→(b−a)(a2+a (b−a)+(b−a)23)=b3−a33(b - a) a^2 + a \, (b - a)^2 \cdot \frac{n + 1}{n} + \frac{(b - a)^3}{6} \cdot \frac{(n + 1)(2n + 1)}{n^2} \to (b - a) \left(a^2 + a \, (b - a) + \frac{(b - a)^2}{3}\right) = \resaltar{\frac{b^3 - a^3}{3}}

    Cvm nh=b−anh = b - a, expressio qvotientibvs in nn scribitvr qvi ad 11 et ad 22 tendvnt, per propositionem de potentiis inversi, ex lectione de seqventiis et earvm limite, et per algebram limitvm. Corollarivm de svmmis Riemannianis partitionvm aeqvabilivm, ex lectione de integrali Riemanniano, dicit limitem esse integrale.

Per linearitatem integrale omnis polynomii gradvs non maioris qvam 22 compvtatvm est: exempli gratia, ∫−12(3x2−2x+1) dx=3⋅8+13−2⋅4−12+3=9\int_{-1}^{2} \left(3x^2 - 2x + 1\right) \, \mathrm{d}x = 3 \cdot \frac{8 + 1}{3} - 2 \cdot \frac{4 - 1}{2} + 3 = 9.