Περίληψη
Το μάθημα αυτό μελετά τη συμπεριφορά μιας συνάρτησης σε κάθε πλευρά ενός σημείου. Το όριο από δεξιά και το όριο από αριστερά ορίζονται ως συνήθη όρια του περιορισμού της συνάρτησης στη μία από τις δύο πλευρές, ώστε όλα τα θεωρήματα των προηγούμενων μαθημάτων να ισχύουν γι’ αυτά χωρίς νέα απόδειξη. Με έψιλον και δέλτα αποδεικνύονται μόνο δύο αποτελέσματα: ότι μια συνάρτηση έχει όριο αν και μόνο αν τα δύο πλευρικά της όρια υπάρχουν και συμπίπτουν, και ότι μια μονότονη και φραγμένη συνάρτηση έχει πλευρικό όριο στο άκρο ενός διαστήματος, ίσο με το supremum ή με το infimum των τιμών της. Το τελευταίο είναι το πρώτο θεώρημα του κύκλου μαθημάτων που εξασφαλίζει ότι ένα όριο υπάρχει χωρίς να είναι γνωστή εκ των προτέρων η τιμή του. Τα προβλήματα μελετούν συναρτήσεις πολλαπλού τύπου, το ακέραιο μέρος και τριγωνομετρικά πηλίκα που τείνουν σε διαφορετικούς αριθμούς σε κάθε πλευρά.
Μαθησιακοί στόχοι
- Να ορίζει με έψιλον και δέλτα τα πλευρικά όρια ως όρια ενός περιορισμού και να εφαρμόζει σε αυτά τα θεωρήματα των προηγούμενων μαθημάτων.
- Να αποδεικνύει ότι μια συνάρτηση έχει όριο σε ένα σημείο αν και μόνο αν τα δύο πλευρικά της όρια υπάρχουν και είναι ίσα, και να το χρησιμοποιεί για να αποδείξει ότι ένα όριο δεν υπάρχει.
- Να αποδεικνύει ότι μια μονότονη και φραγμένη συνάρτηση έχει πλευρικά όρια στα άκρα ενός διαστήματος, ίσα με το supremum ή με το infimum των τιμών της.
- Να υπολογίζει πλευρικά όρια συναρτήσεων πολλαπλού τύπου, του ακέραιου μέρους και τριγωνομετρικών πηλίκων, και να προσδιορίζει σταθερές ώστε ένα όριο να υπάρχει.
Άλματα και άκρα
Στο μάθημα για το όριο συναρτήσεων μιας πραγματικής μεταβλητής αποδείχθηκε ότι η συνάρτηση πρόσημο, που παίρνει την τιμή στους θετικούς και στους αρνητικούς (η τιμή που της αποδίδεται στο δεν επηρεάζει το όριο), δεν έχει όριο στο . Κι όμως η συμπεριφορά της κοντά στο είναι πολύ απλή: δεξιά του ισούται σταθερά με , και αριστερά, σταθερά με . Ο ορισμός του ορίου δεν διακρίνει τις πλευρές, και γι’ αυτό δεν καταγράφει αυτή την πληροφορία. Το ίδιο συμβαίνει με το ακέραιο μέρος, που ορίζεται αμέσως παρακάτω, σε κάθε ακέραιο αριθμό.
Στην απόδειξη της πυκνότητας των ρητών, στο μάθημα για την πραγματική ευθεία, αποδείχθηκε ότι για κάθε πραγματικό υπάρχει ένας ακέραιος με . Ο ακέραιος αυτός είναι μοναδικός, γιατί δύο διαφορετικοί ακέραιοι απέχουν τουλάχιστον και δεν χωρούν και οι δύο σε ένα διάστημα μήκους ανοιχτό στο ένα άκρο. Ο ακέραιος λέγεται ακέραιο μέρος του και γράφεται : είναι ο μοναδικός ακέραιος που ικανοποιεί την ακόλουθη συνθήκη.
Για παράδειγμα, , και . Στο διάστημα , με ακέραιο, το ακέραιο μέρος ισούται σταθερά με · φτάνοντας στο πηδά κατά μία μονάδα. Κοντά σε έναν ακέραιο , η συνάρτηση ισούται με αριστερά και με δεξιά.
Σε όλο το μάθημα, η είναι μια πραγματική συνάρτηση ορισμένη σε ένα σύνολο , και γράφουμε για τα σημεία του που βρίσκονται δεξιά του και για όσα βρίσκονται αριστερά του.
Φόρτωση του περιεχομένου…
Ολοκληρώθηκε
Συνδεθείτε για να αποθηκεύσετε την πρόοδό σας