Ad argvmentvm transi
Topos Uranos

Svmmarivm

Haec lectio primvm magnvm theorema de fvnctionibvs in intervallo continvis demonstrat: fvnctio continva a valore ad alivm transire non potest nisi omnes valores intermedios capiat. Primvm demonstratvr theorema Bolzani, qvod nihilvm praestat cvm fvnctio signvm mvtat, per axioma completvdinis; ex eo colligvntvr theorema valoris intermedii, imaginem intervalli intervallvm esse, et inversam fvnctionis continvae et stricte monotonae continvam esse, qvod derivata inversae reqvirit. Theorema non dicit vbi nihilvm sit, sed methodvs bisectionis eivs locvm qvalibet praecisione determinat. Lectio id adhibet ad exsistentiam radicvm aeqvationvm, ad polynomia gradvs imparis et ad pvncta fixa.

Proposita discendi

  1. Theorema Bolzani per axioma completvdinis demonstrare et ex eo theorema valoris intermedii dedvcere.
  2. Demonstrare imaginem intervalli per fvnctionem continvam intervallvm esse, et continvitatem inversae fvnctionis continvae et stricte monotonae dedvcere.
  3. Theoremate vti ad exsistentiam solvtionvm aeqvationvm ostendendam, earvmqve locvm methodo bisectionis determinare.

Theorema Bolzani

Delineatio fvnctionis in intervallo continvae, secvndvm pictvram intvitivam, stilo non svblato dvcitvr; si infra axem incipit et svpra desinit, evm transire debet. Haec intvitio demonstrationem reqvirit, qvia ex nvmeris realibvs pendet: fvnctio x2−2x^2 - 2 in 00 negativa est et in 22 positiva, sed si soli nvmeri rationales considerarentvr, nvmqvam evanesceret, qvia 2\sqrt{2} rationalis non est. Demonstratio igitvr axiomate completvdinis vtitvr, per svpremvm.

TheoremaTheorema Bolzani

Sit ff in [a,b]\icc{a}{b} continva, cvm f(a)<0<f(b)f(a) < 0 < f(b). Tvm exstat cc in (a,b)\ioo{a}{b} ita vt f(c)=0f(c) = 0. Idem valet si f(a)>0>f(b)f(a) > 0 > f(b). Svmitvr svpremvm pvnctorvm in qvibvs fvnctio negativa est; conservatio signi ex lectione de limite et continvitate prohibet ne fvnctio in eo negativa avt positiva sit. Figvra copiam horvm pvnctorvm eivsqve svpremvm ostendit, deinde dvos casvs qvi fieri non possvnt.

Demonstratio

  1. S={x∈[a,b]:f(x)<0},c=sup⁡SS = \left\{ x \in \icc{a}{b} : f(x) < 0 \right\}, \qquad c = \resaltar{\sup S}

    Sit SS copia eorvm xx ex [a,b]\icc{a}{b} in qvibvs f(x)<0f(x) < 0. Vacva non est, qvia aa continet, et bb margo svperior est; per axioma completvdinis svpremvm cc habet, cvm a≤c≤ba \leq c \leq b.

  2. f(c)<0→c+δ2∈S,c+δ2>cf(c) < 0 \rightarrow c + \frac{\delta}{2} \in S, \qquad c + \frac{\delta}{2} > c

    Si f(c)<0f(c) < 0, tvm c≠bc \neq b, qvia f(b)>0f(b) > 0. Per conservationem signi, ff in [c,c+δ)\ico{c}{c + \delta} negativa est pro aliqvo δ>0\delta > 0, qvod svmi potest cvm c+δ≤bc + \delta \leq b; tvm SS pvncta maiora qvam cc continet, et cc margo svperior non esset.

  3. f(c)>0→sup⁡S≤c−δ<c,f(c)=0f(c) > 0 \rightarrow \sup S \leq c - \delta < c, \qquad \resaltar{f(c) = 0}

    Si f(c)>0f(c) > 0, tvm c≠ac \neq a. Per conservationem signi, ff in (c−δ,c]\ioc{c - \delta}{c} positiva est pro aliqvo δ>0\delta > 0, qvod svmi potest cvm c−δ≥ac - \delta \geq a, ita vt nvllvm pvnctvm eivs intervalli in SS sit; cvm neqve vlla maiora qvam cc sint, nvmervs c−δc - \delta margo svperior esset svpremo minor. Ergo f(c)=0f(c) = 0, et cc neqve aa neqve bb est. Casvs alter ad primvm redvcitvr per −f-f.