Svmmarivm
Haec lectio seqventias cvm fvnctionibvs conivngit. Demonstrat limitem fvnctionis, in pvncto accvmvlationis domini eivs vel ad infinitvm, et continvitatem eivs in pvncto per seqventias qvae ad pvnctvm tendvnt in vtramqve directionem characterizari, et inde criteria dedvcit qvibvs ostenditvr limitem non exsistere. Deinde continvitatem vniformem definit, in qva eadem responsio omnibvs pvnctis domini convenit: eam habent fvnctiones lipschitzianae et fvnctiones derivata circvmscripta, non habent avtem qvadratvm in realibvs neqve inversvm et sinvs inversi in intervallo aperto cvivs extrema svnt et . Eam per bina seqventiarvm characterizat et, theoremate Bolzani et Weierstrassii adhibito, theorema Heine-Cantor demonstrat: omnis fvnctio in intervallo clavso et circvmscripto continva vniformiter continva est, qvod integrali definito opvs erit. Postremo lemma Stolz-Cesàro demonstrat, formam regvlae L'Hôpital seqventiis accommodatam, eoqve et limitibvs Calcvli I logarithmvm, potentias, exponentiales, factoriale et secvndvm incrementvm ordinat; vt corollarivm, media primorvm terminorvm seqventiae convergentis ad evndem limitem tendit.
Proposita discendi
- Characterizationem limitis et continvitatis per seqventias in vtramqve directionem demonstrare, eaqve vti ad ostendendvm limitem non exsistere.
- Continvitatem vniformem definire, eam a continvitate in qvoqve pvncto distingvere, eam per condicionem Lipschitzianam vel per marginem derivatae agnoscere, et dvabvs seqventiis refvtare.
- Theorema Heine-Cantor theoremate Bolzani et Weierstrassii demonstrare et ostendere nvllam eivs hypothesim svperflvam esse.
- Lemma Stolz-Cesàro demonstrare eoqve, cvm limitibvs Calcvli I, vti ad incrementvm seqventiarvm comparandvm et ad limites mediarvm compvtandos.
Limes fvnctionis per seqventias
Lectio de seqventiis et earvm limite a limite fvnctionis ad infinitvm ad limitem seqventiae valorvm eivs in nvmeris natvralibvs transiit, et exemplo ostendit conversam falsam esse: nvmeri natvrales nimis pavci svnt vt de limite fvnctionis decernant. Lectio de seqventiis monotonis et nvmero e demonstravit fvnctionem in pvncto continvam limitem omnis seqventiae ad id tendentis conservare. Si loco vnivs seqventiae omnes considerantvr qvae ad pvnctvm tendvnt, conversa valet, et limes et continvitas per seqventias characterizantvr; apvd nonnvllos avctores haec characterizatio criterivm Heineanvm appellatvr.
Sint fvnctio in copia definita et nvmervs realis. Assertio prima: si est pvnctvm accvmvlationis copiae , tvm si et solvm si pro omni seqventia elementorvm copiae ab diversorvm qvae ad tendit. Assertio altera: si svpra circvmscripta non est, tvm si et solvm si pro omni seqventia elementorvm copiae qvae ad infinitvm tendit. In vna directione responsio limitis vt provocatio pro seqventia adhibetvr; in altera, per contrapositionem, pvncta qvae negatio limitis pro qvaqve responsione , vel , praebet seqventiam efficivnt cvivs imagines ad non tendvnt.
Demonstratio
Assertio prima, directio prima. Sit , et sit responsio definitionis limitis fvnctionis in pvncto, ex lectione de limite fvnctionvm. Provocatione data, convergentia nvmervm natvralem praebet, qvi ab per pendet. Pro terminvs ad pertinet, ab diversvs est et ab minvs qvam distat.
Assertio prima, directio altera, per contrapositionem. Si limes non est, propositio de negatione definitionis limitis, ex eadem lectione, praebet tale vt, pro omni , aliqvod copiae condiciones et impleat. Posito eligitvr vnvm, , pro qvoqve nvmero natvrali (vna electio pro qvoqve , vt in analysi solet).
Termini seqventiae ad pertinent et ab diversi svnt, et seqventia ad tendit: dato , lemma proprietatis Archimedeae, ex lectione de expressione decimali nvmerorvm rationalivm, nvmervm natvralem praebet. At ad non tendit: pro provocatione nvllvs nvmervs natvralis convenit, qvia terminvs loci iam ab saltem distat. Condicio de seqventiis deficit.
Assertio altera, directio prima. Sit , et sit responsio realis definitionis limitis cvm variabilis ad infinitvm tendit, ex lectione de limite ad infinitvm. Margine posito, definitio seqventiarvm qvae ad infinitvm tendvnt, ex lectione de seqventiis et earvm limite, nvmervm natvralem praebet.
Assertio altera, directio altera. Negata definitione limitis ad infinitvm, qvantificatore post qvantificatorem, obtinetvr tale vt, pro omni reali , aliqvod copiae condiciones et impleat. Posito eligitvr vnvm, , pro qvoqve nvmero natvrali (vna electio pro qvoqve , vt in analysi solet). Cvm et , propositio de comparatione et inversis cvm limitibvs infinitis, ex lectione de seqventiis et earvm limite, dat ; et ad non tendit, eadem ratione ac in assertione prima.
In assertione prima termini ab diversi esse debent, qvia limes valorem in non respicit: fvnctio qvae valet in omni et in ad tendit cvm ad tendit, sed seqventia constans dat . Condicio non vacve impletvr: constrvctio directionis alterivs assertionis primae, qvolibet posito, ostendit, si est pvnctvm accvmvlationis copiae , exstare seqventias elementorvm copiae ab diversorvm qvae ad tendvnt. In continvitate pvnctvm ad dominivm pertinet nec iam exclvditvr, vt in definitione Calcvli I.
Sint fvnctio in copia definita et elementvm copiae . Tvm in continva est si et solvm si pro omni seqventia elementorvm copiae qvae ad tendit. Vna directio iam demonstrata est; altera contrapositionem theorematis svperioris repetit, pvncto non exclvso.
Demonstratio
Si in continva est, propositio secvndvm qvam fvnctio continva limitem seqventiae conservat, ex lectione de seqventiis monotonis, positis et , conclvsionem dat.
Si in continva non est, negata definitione fvnctionis in pvncto continvae, ex lectione de limite et continvitate, obtinetvr tale vt, pro omni , aliqvod copiae condiciones et impleat. Posito eligitvr vnvm, , pro qvoqve (vna electio pro qvoqve , vt in analysi solet); vt in assertione prima theorematis svperioris, , et ad non tendit.
Sic impletvr qvod lectio de seqventiis monotonis praenvntiavit: si pro omni seqventia terminorvm domini qvae ad tendit, tvm in continva est. Vsvs eivs freqventissimvs hic est.
Sint fvnctio in copia definita et pvnctvm accvmvlationis copiae . Si exstant dvae seqventiae et elementorvm copiae ab diversorvm qvae ad tendvnt, cvm , et , vel vna sola seqventia talivm elementorvm pro qva non convergit, tvm limitem non habet cvm ad tendit. Idem ad infinitvm valet, si svpra circvmscripta non est, cvm seqventiis elementorvm copiae qvae ad infinitvm tendvnt. Si limes esset, omnes seqventiae imaginvm ad evm tenderent.
Demonstratio
Si , characterizatio limitis per seqventias dat et , et propter vnicitatem limitis, ex theoremate secvndvm qvod theoremata de limitibvs in seqventiis valent, , contra hypothesim; in casv altero convergeret. Ad infinitvm adhibetvr assertio altera characterizationis.
Exempli gratia, limitem in non habet: seqventiae et ad tendvnt nec evanescvnt, et fvnctio valet in terminis primae et in terminis alterivs. Ad infinitvm limitem non habet, qvia valet in et in ; nec habet, qvia valet in et in , qvod est argvmentvm lectionis de seqventiis et earvm limite, dvabvs seqventiis scriptvm.
Argvmentvm oneratvr…