Ad argvmentvm transi
Topos Uranos
Latine

Citare in litteris hvmanioribvs

Svmmarivm

Haec lectio docet citationem per notas, qvae traditio est philosophiae, historiae, ivris et philologiae. Rationem eivs explicat, primam notam cvm indicatione plena et deinde notas breves, cvm compendiis Latinis ibidem, opere citato, loco citato et idem; stilos familiae verbose fascicvli biblatex percvrrit, qvi eam sva sponte efficivnt, et ostendit qvid qvisqve in docvmento Latino imprimat, cvm biblatex propriam lingvam Latinam non habeat; docet qvomodo \autocite cvm eis adhibeatvr et qvomodo signvm notae ante interpvnctionem servetvr; stilos fascicvli biblatex-philosophy breviter proponit; explicat qvomodo fontes classici per nvmeros canonicos citentvr (paginas Stephani in Platone, nvmeros Bekkeri in Aristotele, paginas editionis Academiae et editionvm A et B in Kantio, capvt et versvm in Biblia), cvm siglis propriis earvmqve indice; ostendit qvomodo versiones et editio princeps inscribantvr; et finitvr fontibvs a bibliographia secvndaria separatis.

Proposita discendi

  1. Rationem citationis per notas et sensvm vocvm ibidem, opere citato, loco citato et idem explicare.
  2. Inter stilos verbose, verbose-ibid, verbose-note et verbose-trad eligere, et praedicere qvid qvisqve in serie citationvm imprimat.
  3. Mandatvm \autocite cvm stilis notarvm ita adhibere vt signvm notae ante interpvnctionem maneat, sicvt exempla hvivs cvrsvs facivnt.
  4. Opvs classicvm per nvmervm canonicvm citare, ita vt biblatex nvllvm compendivm paginae non conveniens praeponat, et siglas cvm earvm indice declarare.
  5. Versionem cvm interprete svo et cvm notitiis editionis principis inscribere, sciendo qvos campos stili vsitati imprimant.
  6. Fontes et bibliographiam secvndariam per verba clavia in dvos indices separare.

Citatio per notas

In lectione priore visvm est citationem avt in textv poni posse, vt in systematibvs avctoris et anni vel nvmericis, avt in nota in imo paginae. Litterae hvmaniores notam praefervnt ob cavsam gravem: textvs earvm cvm aliis textibvs dispvtat, et citatio inter vncos in omni versv hanc dispvtationem interrvmpit. Nota indicationem e corpore textvs removet, sicvt de notis in vniversvm in lectione de notis, citationibvs et versibvs visvm est, et textvm pvrvm relinqvit.

Si avtem omnis nota indicationem plenam repeteret, ima pagina notitiis editoriis iteratis impleretvr. Traditio qvaestionem regvla parsimoniae solvit: primo qvoqve opere citato, nota indicationem plenam praebet (avctorem, titvlvm, interpretem, editorem, locvm et annvm); seqventibvs vero formam brevem qvae ad id agnoscendvm svfficit, plervmqve nomen gentile avctoris et titvlvm brevem. Notae iteratae qvattvor locvtionibvs Latinis etiam magis contrahvntvr:

  • ibidem, «eodem loco»: idem opvs atqve in nota proxime antecedenti;
  • opere citato, «in opere citato»: opvs eivs avctoris iam antea citatvm, etsi non in nota antecedenti;
  • loco citato, «in loco citato»: idem opvs et praeterea idem locvs;
  • idem, «idem»: idem avctor atqve in nota antecedenti, cvm alio opere.

Ex qvo seqvitvr vt nota brevis non nisi ad antecedentes relata sensvm habeat: «ibid.» per se nihil dicit, sed tantvm «idem qvod svpra». Itaqve qvi has notas manv scribit eas reficere debet qvotiens citationem addit, delet vel movet, qvia prima operis apparitio locvm mvtare potest et «ibid.» svb nota collocari qvae iam non est ea ad qvam remittebat. Hoc est ipsvm genvs laboris qvod machinae relinqvere expedit.