Μετάβαση στο περιεχόμενο
Topos Uranos

Περίληψη

Αυτό το μάθημα ορίζει τις ακολουθίες ως συναρτήσεις ορισμένες στους φυσικούς αριθμούς και το όριό τους με ένα ε\varepsilon και έναν φυσικό NN, ποσοδεικτούμενα με αυτή τη σειρά. Δείχνει ότι αυτό το όριο είναι το όριο του Λογισμού I όταν η μεταβλητή τείνει στο άπειρο, για μια συνάρτηση με πεδίο ορισμού το N\mathbb{N}, και ότι γι’ αυτό η μοναδικότητα, η άλγεβρα των ορίων, η διατήρηση του προσήμου και των ανισοτήτων και το θεώρημα της παρεμβολής ισχύουν για τις ακολουθίες χωρίς νέα απόδειξη: ελέγχεται ότι οι διατυπώσεις του Λογισμού I δεν χρησιμοποιούν διαστήματα. Αν μια συνάρτηση έχει όριο στο άπειρο, η ακολουθία των τιμών της στους φυσικούς έχει το ίδιο όριο, αλλά το αντίστροφο είναι ψευδές. Αποδεικνύεται, αντίθετα, ό,τι δεν περιείχε ο Λογισμός I: ότι κάθε συγκλίνουσα ακολουθία είναι φραγμένη, ότι οι πρώτοι όροι δεν επηρεάζουν το όριο, και η συμπεριφορά των ακολουθιών που τείνουν στο άπειρο ή ταλαντεύονται. Με την ανισότητα του Μπερνούλι προκύπτουν τα βασικά όρια, εκείνα των 1np\frac{1}{n^p}, rnr^n, an\sqrt[n]{a} και nn\sqrt[n]{n}, με ένα ρητά δοσμένο NN σε κάθε περίπτωση.

Μαθησιακοί στόχοι

  1. Να γράφεται με ποσοδείκτες ο ορισμός του ορίου ακολουθίας, να βρίσκεται ένα ρητά δοσμένο NN για κάθε ε\varepsilon και να συνδέεται αυτό το όριο με το όριο όταν η μεταβλητή τείνει στο άπειρο.
  2. Να αποδεικνύεται ότι κάθε συγκλίνουσα ακολουθία είναι φραγμένη, και να αιτιολογείται με το λήμμα της αντιστροφής ότι τα θεωρήματα ορίων του Λογισμού I ισχύουν για τις ακολουθίες.
  3. Να διακρίνονται οι συγκλίνουσες ακολουθίες, εκείνες που τείνουν στο άπειρο ή στο μείον άπειρο και οι ταλαντευόμενες, και να αποδεικνύονται τα κριτήρια σύγκρισης και των αντιστρόφων.
  4. Να αποδεικνύονται τα όρια των 1np\frac{1}{n^p}, rnr^n, an\sqrt[n]{a} και nn\sqrt[n]{n} με την ανισότητα του Μπερνούλι, και να συνδυάζονται με την άλγεβρα των ορίων και το θεώρημα της παρεμβολής.

Ακολουθίες

Πολλές διαδικασίες του Λογισμού I παρήγαν έναν αριθμό σε κάθε στάδιο: οι προσεγγίσεις της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον, τα άκρα των διαστημάτων της διχοτόμησης ή τα αθροίσματα 1+1+12!+⋯+1n!1 + 1 + \frac{1}{2!} + \cdots + \frac{1}{n!} με τα οποία η Άλγεβρα και γεωμετρία I προσέγγισε τον αριθμό ee. Σε όλες αυτές μετράει τι συμβαίνει με αυτούς τους αριθμούς όταν το στάδιο προχωρεί χωρίς τέλος, και όχι οι τιμές μιας συνάρτησης πραγματικής μεταβλητής. Το αντικείμενο που τις περιγράφει είναι η ακολουθία.

ΟρισμόςΑκολουθία

Ακολουθία πραγματικών αριθμών είναι μια συνάρτηση ορισμένη στο σύνολο N\mathbb{N} των φυσικών, με πραγματικές τιμές. Η τιμή της στον φυσικό nn γράφεται ana_n και λέγεται nn-οστός όρος· ολόκληρη η ακολουθία γράφεται (an)(a_n). Γενικότερα, μια ακολουθία μπορεί να είναι ορισμένη στους ακεραίους n≥n0n \geq n_0, για έναν σταθερό ακέραιο n0n_0.

Όπως στο μάθημα για τους φυσικούς αριθμούς και τα αξιώματα του Πεάνο, οι φυσικοί αρχίζουν από το 11: N={1,2,3,…}\mathbb{N} = \{1, 2, 3, \ldots\}, και μια ακολουθία που αρχίζει από το a0a_0 ανήκει σε εκείνες που ορίζονται από το n0=0n_0 = 0. Μια ακολουθία δίνεται με έναν τύπο, όπως an=1na_n = \frac{1}{n} ή an=(−1)na_n = (-1)^n, ή με μια αναδρομική σχέση, που ορίζει τους πρώτους όρους και έναν κανόνα για να προκύπτει κάθε όρος από όσους βρίσκονται πριν από αυτόν. Για παράδειγμα, οι a1=1a_1 = 1 και an+1=2an+1a_{n + 1} = 2a_n + 1 δίνουν 1,3,7,15,…1, 3, 7, 15, \ldots, και με επαγωγή an=2n−1a_n = 2^n - 1, επειδή 2(2n−1)+1=2n+1−12\left(2^n - 1\right) + 1 = 2^{n + 1} - 1· και οι F1=F2=1F_1 = F_2 = 1 με Fn+2=Fn+1+FnF_{n + 2} = F_{n + 1} + F_n δίνουν την ακολουθία Φιμπονάτσι, 1,1,2,3,5,8,…1, 1, 2, 3, 5, 8, \ldots, που δεν έχει τόσο απλό τύπο. Το γράφημα μιας ακολουθίας είναι το σύνολο των μεμονωμένων σημείων (n,an)(n, a_n), όχι μια καμπύλη. Δεν πρέπει να συγχέεται η ακολουθία με το σύνολο των τιμών της: η (−1)n(-1)^n διατρέχει άπειρες φορές τις τιμές −1-1 και 11, και το σύνολο των τιμών της είναι {−1,1}\{-1, 1\}.