Svmmarivm
Haec lectio theorema convergentiae monotonae demonstrat: omnis seqventia monotona et circvmscripta convergit, eivsqve limes est svpremvm avt infimvm copiae terminorvm eivs; monotonae non circvmscriptae ad infinitvm avt ad minvs infinitvm tendvnt. Est prima facies axiomatis completvdinis in hac parte: praestat limitem exstare, etsi valor eivs ante non cognoscitvr. Eo adhibito, seqventiae qvibvs Algebra et Geometria I nvmervm vt svpremvm definivit, et svmmae , ad convergvnt, cvm marginibvs erroris expressis, et limes qvem Calcvlvs I obtinvit fit confirmatio congrvens. Altervm dimidivm recvrsiones tractat: si continva est et seqventia convergit, limes eivs est pvnctvm fixvm ipsivs ; si crescens est, seqventia monotona est, et theorema decernit vtrvm convergat. Adhibentvr ad radices inclvsas, ad mediam arithmetico-geometricam et ad iterata methodi Newtoni et Raphsoni, cvivs convergentia casvs theorematis evadit.
Proposita discendi
- Theorema convergentiae monotonae ex axiomate completvdinis demonstrare, notando vnde pendeat , et dedvcere seqventiam monotonam convergere si et solvm si circvmscripta est.
- Limites ipsivs , ipsivs et svmmarvm obtinere ex iis qvae Algebra et Geometria I de nvmero demonstravit, cvm marginibvs erroris expressis.
- Demonstrare limitem recvrsionis , vbi continva est, esse pvnctvm fixvm ipsivs , et recvrsionem monotonam esse si crescens est.
- Convergentiam recvrsionvm certarvm pro termino initiali investigare, iis inclvsis qvae fvnctionem decrescentem habent et qvae limitem finitvm non habent.
Seqventiae monotonae
Lectio de seqventiis et earvm limite limites obtinvit valore eorvm ante cognito: definitio qvemqve terminvm cvm nvmero comparat. Sed mvltae seqventiae definivntvr cvm limes earvm non cognoscatvr, vt approximationes methodi Newtoni et Raphsoni avt svmmae qvibvs Algebra et Geometria I nvmervm approximavit. Ad eas opvs est criterio qvod convergentiam praestet limite non nominato. Calcvlvs I axiomate completvdinis iam hoc modo vsvs est: theorema Bolzani, theorema Weierstrassii et convergentia monotona methodi Newtoni et Raphsoni nvmervm obtinvervnt vt svpremvm avt infimvm copiae. Haec lectio illvd instrvmentvm in theorema de seqventiis convertit.
Seqventia est crescens si pro omni , et stricte crescens si pro omni ; est decrescens si pro omni , et stricte decrescens si pro omni . Est monotona si crescens avt decrescens est.
Si crescens est, tvm qvotiens : per indvctionem in , a incipiendo, qvia et dant . Eodem modo seqventia decrescens implet si . Exempli gratia, stricte crescens est, stricte decrescens est, seqventia constans simvl crescens et decrescens est, et monotona non est. Seqventia crescens infra circvmscripta est termino svo primo, et decrescens svpra; qvaeritvr an etiam ex altero latere circvmscripta sit.
Si crescens et svpra circvmscripta est, convergit, eivsqve limes est svpremvm copiae terminorvm eivs. Si decrescens et infra circvmscripta est, convergit, eivsqve limes est infimvm eivs copiae.
Axioma completvdinis candidatvm praebet, svpremvm ; cvm margo svperior non sit, aliqvis terminvs evm svperat, et propter monotoniam etiam omnes posteriores. Figvra seqventiam crescentem repraesentat, cvivs svpremvm est , cvm provocatione , qvam terminvs loci primvs svperat; in fine, decrescentem , cvivs infimvm est .
Demonstratio
Sit crescens et svpra circvmscripta. Copia terminorvm eivs vacva non est et svpra circvmscripta est; per axioma completvdinis, ex lectione de generibvs nvmerorvm, svpremvm habet, qvod est margo svperior ipsivs .
Sit . Cvm sit minimvs marginvm svperiorvm, nvmervs , minor qvam , margo svperior non est: aliqvis terminvs evm svperat. Locvs eivs pendet ex et ex seqventia, per .
Si , monotonia dat , et margo articvli primi demonstrationis dat . Terminvs inter et iacet, distans ab minvs qvam .
Si decrescens est et infra circvmscripta per , seqventia crescens est et svpra circvmscripta per ; ex iis qvae modo ostensa svnt, ad svpremvm terminorvm svorvm convergit. Nvmervs est margo inferior ipsorvm , et qvidem maximvs: si est margo inferior ipsorvm , tvm est margo svperior ipsorvm , et . Ergo est infimvm ipsorvm , et per algebram limitvm ad tendit.
Demonstratio limitem non compvtat: axioma completvdinis evm vt svpremvm tradit. Ideo theorema valet in seqventiis qvarvm limes ignoratvr, et in hac lectione semper eodem modo adhibebitvr: primvm ostenditvr seqventiam convergere, deinde limes eivs alio argvmento agnoscitvr. Nevtra hypothesivm svpervacva est: circvmscripta est, monotona non est et divergit; crescens est, circvmscripta non est neqve convergit. Lectio de limite ad infinitvm corollarivm de fvnctionibvs monotonis ad infinitvm demonstravit pro fvnctione crescente et svpra circvmscripta in intervallo ; demonstratio eivs per limites laterales in intervallo procedit neqve ad dominivm adhiberi potest, qvod intervalla non continet, qvamqvam idea eadem est.
Si crescens est et svpra circvmscripta non est, tvm ; si decrescens est et infra circvmscripta non est, tvm . Itaqve seqventia monotona convergit si et solvm si circvmscripta est. Sine margine svperiore omnis nvmervs ab aliqvo termino svperatvr, et propter monotoniam etiam ab omnibvs posterioribvs.
Demonstratio
Sit realis. Cvm margo svperior non sit, exstat nvmervs natvralis cvm , et pro monotonia dat . Casvs decrescens ad hvnc redvcitvr per seqventiam , qvae crescens est et svpra circvmscripta non est.
Si seqventia monotona circvmscripta est, convergit, per theorema convergentiae monotonae. Si non est, non convergit, per theorema qvo omnis seqventia convergens circvmscripta esse ostenditvr, ex lectione de seqventiis et earvm limite.
Argvmentvm oneratvr…