Ad argvmentvm transi
Topos Uranos

Svmmarivm

Haec lectio limites ad primam eorvm conseqventiam strvctvralem perdvcit, continvitatem scilicet, qvam lectio qvae seqvitvr ad omnes fvnctiones elementares extendit. Fvnctio in pvncto continva est cvm valor eivs ibi is est qvem valores propinqvi nvntiant; cvm limitibvs lectionvm svperiorvm haec notio scribitvr vt solita provocatio et responsio, vna tantvm differentia: ipsvm pvnctvm iam non exclvditvr. Ex qvo seqvitvr continvitatem in pvncto accvmvlationis eo redire vt limes exsistat et valori aeqvalis sit, et fere omnia eivs theoremata ex algebra limitvm sine nova demonstratione hereditate accipi. Discontinvitates in evitabiles, saltvs et essentiales classificantvr, et evitabiles extensione per continvitatem reparantvr. Vnicvm argvmentvm novvm est compositionis, vbi continvitas plvs qvam limes efficit: hypothesim tollit qvam theorema de limite compositionis postvlabat, et limitem intra fvnctionem continvam inferre sinit.

Proposita discendi

  1. Continvitatem in pvncto, ex vna parte et in intervallo definire, eamqve cvm limite conferre.
  2. Discontinvitates in evitabiles, saltvs et essentiales classificare, et fvnctionem cvm discontinvitate evitabili per continvitatem extendere.
  3. Continvitatem svmmarvm, prodvctorvm, qvotientivm, radicvm et compositionvm fvnctionvm continvarvm demonstrare, et inde eam polynomiorvm, fvnctionvm rationalivm et fvnctionvm trigonometricarvm dedvcere.
  4. Limites compvtare eos intra fvnctionem continvam inferendo, et fvnctiones in vno tantvm pvncto avt in nvllo continvas investigare.

Definitio

In lectione de limite fvnctionvm vnivs variabilis realis definitio pvnctvm aa de indvstria exclvdebat: limes describit qvid prope aa fiat, non in aa, et fieri potest vt fvnctio ibi definita non sit. Continvitas vtrvmqve confert: qvid prope fiat et qvid in ipso pvncto fiat.

DefinitioFvnctio in pvncto continva

Sint ff fvnctio in copia AA definita et aa elementvm copiae AA. Dicitvr ff esse continva in aa, si pro omni ε>0\varepsilon > 0 exsistit δ>0\delta > 0 tale vt omne xx copiae AA qvod condicioni ∣x−a∣<δ\abs{x - a} < \delta satisfacit etiam condicioni ∣f(x)−f(a)∣<ε\abs{f(x) - f(a)} < \varepsilon satisfaciat:

(∀ε>0)(∃δ>0)(∀x∈A)(∣x−a∣<δ→∣f(x)−f(a)∣<ε)(\forall \varepsilon > 0)(\exists \delta > 0)(\forall x \in A)\left(\abs{x - a} < \delta \rightarrow \abs{f(x) - f(a)} < \varepsilon\right)

Si ff in aa continva non est, dicitvr esse discontinva in aa. Si in omnibvs pvnctis copiae SS in AA contentae continva est, dicitvr continva in SS; et si in toto dominio svo continva est, dicitvr simpliciter continva.

Definitio a definitione limitis tribvs rebvs differt. Nvmervs ad qvem valores accedere debent non est qvodlibet LL, sed f(a)f(a); qvam ob rem aa ad dominivm pertinere debet. Responsio ∣x−a∣<δ\abs{x - a} < \delta non exclvdit x=ax = a, qvamqvam id inclvdere nihil constat, qvia ∣f(a)−f(a)∣=0\abs{f(a) - f(a)} = 0. Neqve postvlatvr vt aa pvnctvm accvmvlationis copiae AA sit. Negatio obtinetvr vt in lectione de limite: ff in aa discontinva est si exsistit ε>0\varepsilon > 0 tale vt, pro omni δ>0\delta > 0, sit xx copiae AA cvm ∣x−a∣<δ\abs{x - a} < \delta et ∣f(x)−f(a)∣≥ε\abs{f(x) - f(a)} \geq \varepsilon.

PropositioContinvitas et limes

Sint ff fvnctio in AA definita et aa elementvm copiae AA. Si aa pvnctvm accvmvlationis copiae AA est, tvm ff in aa continva est si et solvm si lim⁡x→af(x)=f(a)\lim_{x \to a} f(x) = f(a). Si aa pvnctvm solitarivm copiae AA est, tvm ff in aa continva est. Ambae definitiones idem postvlant praeterqvam in pvncto aa, vbi continvitas sponte valet. In figvra fascia valorem f(a)f(a) circvmdat, qvi nvnc pvnctvm plenvm delineationis est; in fine, pvnctvm solitarivm dominii.

Demonstratio

  1. 0<∣x−a∣<δ→∣x−a∣<δ→∣f(x)−f(a)∣<ε0 < \abs{x - a} < \delta \rightarrow \abs{x - a} < \delta \rightarrow \resaltar{\abs{f(x) - f(a)} < \varepsilon}

    Si ff in aa continva est, responsio δ\delta ad qvamqve provocationem ε\varepsilon nominatim valet pro iis xx qvae condicioni 0<∣x−a∣<δ0 < \abs{x - a} < \delta satisfacivnt: responsio est pro limite, cvm L=f(a)L = f(a).

  2. x=a→∣f(a)−f(a)∣=0<εx = a \rightarrow \abs{f(a) - f(a)} = \resaltar{0} < \varepsilon

    Vicissim, si limes est f(a)f(a), responsio limitis ea xx complectitvr qvae a aa differvnt, et in x=ax = a condicio semper valet: responsio est pro continvitate.

  3. ∣x−a∣<δ∧x∈A→x=a→∣f(x)−f(a)∣=0<ε\abs{x - a} < \delta \wedge x \in A \rightarrow x = a \rightarrow \abs{f(x) - f(a)} = 0 < \varepsilon

    Si aa pvnctvm solitarivm est, exsistit δ>0\delta > 0 tale vt vnicvm elementvm copiae AA cvm ∣x−a∣<δ\abs{x - a} < \delta sit ipsvm aa. Illvd δ\delta omnibvs provocationibvs simvl respondet.

Ergo in pvncto accvmvlationis dominii continvitas tribvs rebvs constat: vt ff in aa definita sit, vt limitem in aa habeat, et vt is limes sit f(a)f(a). Qvaeqve separatim deficere potest, et inde classificatio discontinvitatvm oritvr. Exempli gratia, fvnctio qvae valet 11 in omni x≠0x \neq 0 et 00 in x=0x = 0, ex exemplo contrario compositionis in lectione de algebra limitvm, limitem 11 in 00 habet, a valore svo diversvm: in 00 discontinva est.