Μετάβαση στο περιεχόμενο
Topos Uranos

Πολυώνυμο του Τέιλορ και δυναμοσειρές: σύνθεση και προκλήσεις

Περίληψη

Το μάθημα αυτό κλείνει την ενότητα για το πολυώνυμο του Τέιλορ και τις δυναμοσειρές, και μαζί της τον κύκλο μαθημάτων. Συγκεντρώνει σε μία μόνο παραγωγική αλυσίδα όσα απέδειξαν τα έξι μαθήματα περιεχομένου: το πολυώνυμο του Τέιλορ τάξης nn είναι το μοναδικό πολυώνυμο βαθμού το πολύ nn που έχει επαφή τάξης nn με τη συνάρτηση, και το υπόλοιπό του είναι αμελητέο σε σύγκριση με το (x−a)n(x - a)^n· οι τύποι του Λαγκράνζ, του Κωσί και σε ολοκληρωτική μορφή δίνουν το ακριβές υπόλοιπο και, μαζί του, φράγματα του σφάλματος· η ομοιόμορφη σύγκλιση, στην οποία ένας και ο αυτός δείκτης εξυπηρετεί όλα τα σημεία, είναι εκείνη που επιτρέπει το πέρασμα στο όριο στη συνέχεια, στο ολοκλήρωμα και στην παράγωγο· οι δυναμοσειρές συγκλίνουν σε ένα διάστημα του οποίου την ακτίνα δίνει το θεώρημα Κωσί-Αδαμάρ, και μέσα σε αυτό παραγωγίζονται και ολοκληρώνονται όρο προς όρο, ενώ το θεώρημα του Άμπελ φέρνει τη συνέχεια ως τα άκρα· μια συνάρτηση είναι το άθροισμα της σειράς του Τέιλορ της ακριβώς εκεί όπου το υπόλοιπό της τείνει στο 00· και οι σειρές υπολογίζουν ολοκληρώματα χωρίς στοιχειώδη παράγουσα και σταθερές όπως το ln⁡2\ln 2 και το π4\frac{\pi}{4}, αποδεικνύουν την αρρητότητα του π\pi και δίνουν στη μιγαδική εκθετική συνάρτηση μια σειρά, της οποίας το άθροισμα στο iθi\theta είναι ο αριθμός cos⁡θ+isin⁡θ\cos \theta + i \sin \theta που ο τύπος του Όιλερ ορίζει ως eiθe^{i\theta}. Εξηγεί πώς η ενότητα στηρίζεται στον Απειροστικό Λογισμό I και στις ενότητες που προηγήθηκαν, ποιες υποσχέσεις τους εκπληρώνει και τι αφήνει για τον απολογισμό του κύκλου μαθημάτων και για τον Λογισμό III. Κλείνει με μια τελική αξιολόγηση, παράλληλη προς την αρχική, και με δέκα προκλήσεις, δυσκολότερες από τα προβλήματα των μαθημάτων, καθεμία από τις οποίες συνδυάζει αποτελέσματα πολλών από αυτά.

Μαθησιακοί στόχοι

  1. Να εκθέτεις με λογική σειρά τα αποτελέσματα της ενότητας, δείχνοντας από ποια αποτελέσματα του Απειροστικού Λογισμού I και των ενοτήτων που προηγήθηκαν εξαρτάται το καθένα και σε ποιες αποδείξεις επαναχρησιμοποιούνται ο τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Λαγκράνζ, το κριτήριο M του Βάιερστρας και το θεώρημα του Άμπελ.
  2. Να διακρίνεις τι δίνει κάθε αποτέλεσμα: μια τοπική προσέγγιση (υπόλοιπο του Πεάνο), ένα φράγμα του σφάλματος (υπόλοιπα του Λαγκράνζ, του Κωσί και σε ολοκληρωτική μορφή), μια σύγκλιση σε κάθε σημείο ή σε ένα ολόκληρο σύνολο, και την αναπαράσταση μιας συνάρτησης με τη σειρά του Τέιλορ της.
  3. Να συνδέεις την ενότητα με τον Απειροστικό Λογισμό I, με τις ενότητες για τις ακολουθίες, το ορισμένο ολοκλήρωμα και τις αριθμητικές σειρές, με τον απολογισμό του κύκλου μαθημάτων και με τον Λογισμό III.
  4. Να λύνεις μη τετριμμένα προβλήματα που συνδυάζουν πολλά μαθήματα: να αναπτύσσεις για να συγκρίνεις, να φράσσεις ένα υπόλοιπο, να αποφασίζεις για την ομοιομορφία με το supremum, να αθροίζεις μια δυναμοσειρά στο εσωτερικό και στο σύνορο, και να διαβάζεις συντελεστές σε ένα γνωστό άθροισμα.

Όσα πέτυχε η ενότητα

Η ενότητα για τις ακολουθίες μελέτησε πότε μια ακολουθία αριθμών έχει όριο, και η ενότητα για τις αριθμητικές σειρές, πότε έχει όριο η ακολουθία των μερικών αθροισμάτων μιας σειράς. Αυτή η ενότητα έκανε δύο ακόμη προόδους. Η πρώτη, που στηρίζεται στον Απειροστικό Λογισμό I, αντικατέστησε μια συνάρτηση, κοντά σε ένα σημείο, με το πολυώνυμο που έχει εκεί τις ίδιες παραγώγους με αυτήν ως μια δεδομένη τάξη, και μέτρησε τι χάνεται. Η δεύτερη, που στηρίζεται στις ενότητες για τις ακολουθίες, το ορισμένο ολοκλήρωμα και τις αριθμητικές σειρές, μελέτησε τις ακολουθίες και τις σειρές των οποίων οι όροι είναι συναρτήσεις. Οι δύο γραμμές συναντήθηκαν στο ερώτημα που δίνει νόημα στην ενότητα: αν το σφάλμα του πολυωνύμου του Τέιλορ τείνει στο 00 καθώς αυξάνεται η τάξη του, η συνάρτηση είναι το άθροισμα μιας δυναμοσειράς,

f(x)=∑n=0∞f(n)(a)n!(x−a)nf(x) = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{f^{(n)}(a)}{n!} (x - a)^n

και η θεωρία των δυναμοσειρών επιτρέπει να παραγωγιστεί, να ολοκληρωθεί και να γίνουν υπολογισμοί με αυτήν. Αν αυτό ισχύει, η αλυσίδα έχει έξι τμήματα: το πολυώνυμο του Τέιλορ, το υπόλοιπο του Τέιλορ, τις ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων, τις δυναμοσειρές, τις σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων και, τέλος, τις σειρές, τα ολοκληρώματα και τις αξιοσημείωτες σταθερές.

Το πολυώνυμο του Τέιλορ

Το μάθημα για το πολυώνυμο του Τέιλορ όρισε, για μια συνάρτηση nn φορές παραγωγίσιμη σε ένα σημείο aa, το πολυώνυμο Pn,a(x)=∑k=0nf(k)(a)k!(x−a)kP_{n,a}(x) = \sum_{k=0}^{n} \frac{f^{(k)}(a)}{k!} (x - a)^k και το υπόλοιπο Rn,a(x)=f(x)−Pn,a(x)R_{n,a}(x) = f(x) - P_{n,a}(x). Απέδειξε ότι ένα πολυώνυμο βαθμού το πολύ nn που είναι αμελητέο σε σύγκριση με το (x−a)n(x - a)^n είναι το μηδενικό, οπότε μια συνάρτηση έχει το πολύ ένα ανάπτυγμα τάξης nn· και τον τύπο του Τέιλορ με υπόλοιπο του Πεάνο, με τις ακριβείς υποθέσεις (n−1n - 1 παραγώγους σε ένα ανοιχτό διάστημα και την nn-οστή στο aa): το υπόλοιπο είναι o⁡((x−a)n)\operatorname{o}\left((x - a)^n\right). Η μοναδικότητα μετέτρεψε τα αναπτύγματα σε άλγεβρα: τα αναπτύγματα των στοιχειωδών συναρτήσεων προστίθενται, πολλαπλασιάζονται, συντίθενται με μια απειροστή, διαιρούνται και ολοκληρώνονται, και με αυτά υπολογίζονται όρια που οι ισοδύναμες απειροστές δεν φτάνουν και παράγωγοι υψηλής τάξης χωρίς παραγώγιση.

Το υπόλοιπο του Τέιλορ

Το μάθημα για το υπόλοιπο του Τέιλορ και τις εφαρμογές του πέρασε από μια ασυμπτωτική ισότητα σε ένα φράγμα. Με μια βοηθητική συνάρτηση και τα θεωρήματα μέσης τιμής του Κωσί και του Λαγκράνζ, απέδειξε τους τύπους του υπολοίπου του Λαγκράνζ και του Κωσί, με ένα ενδιάμεσο σημείο γνησίως μεταξύ του aa και του xx, και, με την ολοκλήρωση κατά παράγοντες, τον τύπο του υπολοίπου σε ολοκληρωτική μορφή, που απαιτεί τη συνέχεια της f(n+1)f^{(n + 1)}. Από αυτούς προέκυψαν το φράγμα του υπολοίπου, που δεν χρειάζεται τη γνώση του ενδιάμεσου σημείου· το φράγμα M2(x−a)2\frac{M}{2} (x - a)^2 του σφάλματος της εφαπτομένης ευθείας και του διαφορικού· μια ρητή μορφή του κριτηρίου των παραγώγων ανώτερης τάξης για τα ακρότατα· και η τετραγωνική σύγκλιση της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον κοντά σε απλή ρίζα.

Οι ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων

Το μάθημα για τις ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων διέκρινε την κατά σημείο σύγκλιση, στην οποία ο δείκτης μπορεί να εξαρτάται από το σημείο, από την ομοιόμορφη, στην οποία ένας και ο αυτός δείκτης εξυπηρετεί όλα τα σημεία: η διαφορά βρίσκεται στη σειρά των ποσοδεικτών, και το supremum της ∣fn(x)−f(x)∣\abs{f_n(x) - f(x)} την κρίνει. Οι δυνάμεις xnx^n στο [0,1]\icc{0}{1} έδειξαν ότι ένα κατά σημείο όριο συνεχών συναρτήσεων μπορεί να είναι ασυνεχές. Απέδειξε το κριτήριο του Κωσί για ομοιόμορφη σύγκλιση και το κριτήριο M του Βάιερστρας, καθώς και τρία θεωρήματα περάσματος στο όριο, καθένα με ένα αντιπαράδειγμα που δείχνει ότι οι υποθέσεις του χρειάζονται: το ομοιόμορφο όριο συνεχών συναρτήσεων είναι συνεχές· το ολοκλήρωμα του ομοιόμορφου ορίου σε ένα κλειστό και φραγμένο διάστημα είναι το όριο των ολοκληρωμάτων· και μια ακολουθία παραγωγίσιμων συναρτήσεων που συγκλίνει σε ένα σημείο και της οποίας οι παράγωγοι συγκλίνουν ομοιόμορφα έχει ως όριο μια παραγωγίσιμη συνάρτηση, της οποίας η παράγωγος είναι το όριο των παραγώγων.

Οι δυναμοσειρές

Το μάθημα για τις δυναμοσειρές απέδειξε, με το λήμμα του Άμπελ και το αξίωμα πληρότητας, ότι κάθε σειρά ∑n=0∞cn(x−a)n\sum_{n=0}^{\infty} c_n (x - a)^n έχει μια ακτίνα σύγκλισης ρ\rho, και το θεώρημα Κωσί-Αδαμάρ την υπολόγισε με το ανώτερο όριο των ριζών των συντελεστών, που το κριτήριο της ρίζας της ενότητας που προηγήθηκε είχε προετοιμάσει. Στα εσωτερικά κλειστά διαστήματα η σύγκλιση είναι ομοιόμορφη, λόγω του κριτηρίου M· από αυτό, το άθροισμα είναι συνεχές, παραγωγίζεται και ολοκληρώνεται όρο προς όρο με την ίδια ακτίνα, και οι συντελεστές του είναι οι παράγωγοι του αθροίσματος στο κέντρο διαιρεμένες με τα παραγοντικά, έτσι ώστε δύο σειρές με το ίδιο άθροισμα κοντά στο κέντρο να είναι η ίδια σειρά. Στα άκρα μπορεί να συμβεί οτιδήποτε, και το θεώρημα του Άμπελ, που αποδείχθηκε με την άθροιση κατά μέρη της ενότητας που προηγήθηκε, εξασφαλίζει ότι, αν η σειρά συγκλίνει σε ένα άκρο, συγκλίνει ομοιόμορφα ως αυτό και το άθροισμά της είναι συνεχές εκεί.

Οι σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων

Το μάθημα για τις σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων ένωσε τις δύο γραμμές. Η σειρά του Τέιλορ μιας απείρως παραγωγίσιμης συνάρτησης συγκλίνει σε αυτήν στο xx αν και μόνο αν το υπόλοιπο τείνει στο 00 στο xx, και μια δυναμοσειρά με άθροισμα ff κοντά στο κέντρο είναι η σειρά του Τέιλορ της ff. Με τα φράγματα του υπολοίπου και το όριο ynn!→0\frac{y^n}{n!} \to 0, απέδειξε ότι η εκθετική, το ημίτονο και το συνημίτονο είναι το άθροισμα των σειρών τους σε όλη την ευθεία· με την ολοκλήρωση όρο προς όρο και το θεώρημα του Άμπελ, τη σειρά του λογαρίθμου του 1+x1 + x στο (−1,1]\ioc{-1}{1}, που δίνει ln⁡2\ln 2, και τη σειρά της τοξεφαπτομένης στο [−1,1]\icc{-1}{1}, που δίνει π4\frac{\pi}{4}· και τη διωνυμική σειρά της (1+x)α(1 + x)^{\alpha} στο (−1,1)\ioo{-1}{1}, μέσω της εξίσωσης (1+x) S′(x)=αS(x)(1 + x) \, S'(x) = \alpha S(x). Η συνάρτηση που επεκτείνει την e−1/x2e^{-1/x^2} με 00 έχει όλες τις παραγώγους της μηδενικές στο 00: η σειρά του Τέιλορ της στο 00 συγκλίνει σε όλη την ευθεία, αλλά όχι σε αυτήν, και δεν είναι αναλυτική.

Οι σειρές, τα ολοκληρώματα και οι αξιοσημείωτες σταθερές

Το μάθημα για τις σειρές, τα ολοκληρώματα και τις αξιοσημείωτες σταθερές εφάρμοσε όλα τα παραπάνω. Έγραψε ως σειρές την παράγουσα της e−t2e^{-t^2}, με το φράγμα του σφάλματος του κριτηρίου του Λάιμπνιτς, και το ολοκλήρωμα της x−xx^{-x} στο [0,1]\icc{0}{1}, που είναι το άθροισμα των 1nn\frac{1}{n^n}· σύγκρινε το άθροισμα ln⁡2\ln 2 με τον δρόμο της ενότητας που προηγήθηκε και επιτάχυνε τον υπολογισμό του ln⁡2\ln 2 και του π4\frac{\pi}{4}· επανήλθε στην αρρητότητα του ee, που το θεώρημα «Αρρητότητα του e», του μαθήματος για τον αριθμό e και τη φυσική εκθετική συνάρτηση, είχε ήδη αποδείξει, και τη διάβασε ως ιδιότητα της ουράς της σειράς της εκθετικής· απέδειξε ότι ο π\pi είναι άρρητος, με την απόδειξη του Νίβεν· και, με την απόλυτη σύγκλιση της σειράς της εκθετικής σε έναν μιγαδικό αριθμό, απέδειξε ότι το άθροισμά της είναι η μιγαδική εκθετική συνάρτηση της Άλγεβρας και γεωμετρίας II: στο iθi\theta, το άθροισμα της σειράς είναι cos⁡θ+isin⁡θ\cos \theta + i \sin \theta, ο αριθμός που ο τύπος του Όιλερ ορίζει εκεί ως eiθe^{i\theta}, έτσι ώστε ο ορισμός να συμπίπτει με το άθροισμα μιας σειράς.

Τι γίνεται δεκτό, τι αποδεικνύεται και τι μένει

Ο απολογισμός της ενότητας μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

  • Γίνονται δεκτά το αξίωμα πληρότητας της Άλγεβρας και γεωμετρίας I· τα αποτελέσματα της Άλγεβρας και γεωμετρίας για τα αθροίσματα, τις τριγωνομετρικές συναρτήσεις και τους μιγαδικούς αριθμούς· τα αποτελέσματα του Απειροστικού Λογισμού I για τα όρια, τις ισοδύναμες απειροστές, τις παραγώγους ανώτερης τάξης, τα θεωρήματα μέσης τιμής, τον κανόνα του Λοπιτάλ, την εκθετική και τον λογάριθμο· και τα αποτελέσματα των ενοτήτων που προηγήθηκαν για τις ακολουθίες, το ορισμένο ολοκλήρωμα, τα γενικευμένα ολοκληρώματα και τις αριθμητικές σειρές.
  • Αποδεικνύονται ο τύπος του Τέιλορ με τα τέσσερα υπόλοιπά του, η άλγεβρα των αναπτυγμάτων, τα θεωρήματα της ομοιόμορφης σύγκλισης, η θεωρία των δυναμοσειρών, οι σειρές των στοιχειωδών συναρτήσεων με τα άκρα τους, η ύπαρξη απείρως παραγωγίσιμων συναρτήσεων που δεν είναι αναλυτικές, η αρρητότητα του π\pi και η σύγκλιση της σειράς της εκθετικής στους μιγαδικούς, της οποίας το άθροισμα είναι η μιγαδική εκθετική συνάρτηση που η Άλγεβρα και γεωμετρία II ορίζει με τον τύπο του Όιλερ. Εκπληρώνονται έτσι οι υποσχέσεις του Απειροστικού Λογισμού I: η υπόσχεση του μαθήματος για τις παραγώγους ανώτερης τάξης και το διαφορικό, που προανήγγειλε το πολυώνυμο του Τέιλορ και το σφάλμα του διαφορικού· εκείνη του θεωρήματος της παρεμβολής, για το πόσο μοιάζει το cos⁡x\cos x με το 1−x221 - \frac{x^2}{2}· εκείνη των θεωρημάτων των Φερμά, Ρολ, Λαγκράνζ και Κωσί, για τη σταθερά M2\frac{M}{2}· εκείνη του κανόνα του Λοπιτάλ, που το πολυώνυμο του Τέιλορ γενικεύει· εκείνη της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον, για την τετραγωνική σύγκλισή της· και εκείνες των ισοδύναμων απειροστών συναρτήσεων, της μονοτονίας, των συνθέσεων των ενοτήτων για τα όρια και τις εφαρμογές των παραγώγων και του προγράμματος σπουδών. Εκπληρώνονται επίσης οι υποσχέσεις αυτού του κύκλου μαθημάτων: εκείνες της εισαγωγής και της σύνθεσης της ενότητας για τις ακολουθίες, που προανήγγειλαν τις ακολουθίες συναρτήσεων και την ομοιόμορφη σύγκλισή τους, με πρότυπο την ομοιόμορφη συνέχεια· εκείνες της εισαγωγής και της σύνθεσης της ενότητας για το ορισμένο ολοκλήρωμα και εκείνες της εισαγωγής και της σύνθεσης της ενότητας για τα γενικευμένα ολοκληρώματα, που προανήγγειλαν την ολοκλήρωση όρο προς όρο και το ολοκλήρωμα του ορίου μιας ακολουθίας συναρτήσεων· εκείνη της σύνθεσης της ενότητας για τις εφαρμογές του ολοκληρώματος, που άφησε το πολυώνυμο του Τέιλορ σε αυτή την ενότητα· εκείνη του μαθήματος για τα κριτήρια του λόγου και της ρίζας, που προανήγγειλε την ακτίνα σύγκλισης και το άθροισμα ∑n=1∞1n 2n=ln⁡2\sum_{n=1}^{\infty} \frac{1}{n \, 2^n} = \ln 2· και εκείνες της εισαγωγής και της σύνθεσης της ενότητας για τις αριθμητικές σειρές, που προανήγγειλαν την ακτίνα σύγκλισης των δυναμοσειρών και την ομοιόμορφη σύγκλιση.
  • Επαναχρησιμοποιούνται τρία εργαλεία αντί να επαναλαμβάνονται επιχειρήματα: ο τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Λαγκράνζ, που δίνει το φράγμα του υπολοίπου, τα ακρότατα, τη σύγκλιση της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον και, με το κριτήριο των φραγμένων παραγώγων, τις σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου· το κριτήριο M του Βάιερστρας, που δίνει την ομοιόμορφη σύγκλιση των δυναμοσειρών στα εσωτερικά κλειστά διαστήματα και την ολοκλήρωση όρο προς όρο της σειράς του ονείρου του δευτεροετούς φοιτητή και της καμπάνας· και το θεώρημα του Άμπελ, που φέρνει τις σειρές του λογαρίθμου, της τοξεφαπτομένης και τη διωνυμική ως τα άκρα του διαστήματος σύγκλισής τους.
  • Μένουν για μεταγενέστερους κύκλους μαθημάτων, ως γεγονότα από τα οποία τίποτα δεν εξαρτάται εδώ, οι σειρές Φουριέ, η θεωρία συναρτήσεων μιγαδικής μεταβλητής, στην οποία η ακτίνα 11 της σειράς της 11+x2\frac{1}{1 + x^2} εξηγείται από τα σημεία ±i\pm i, το προσεγγιστικό θεώρημα του Βάιερστρας, τα άπειρα γινόμενα και η τιμή ∑n=1∞1n2=π26\sum_{n=1}^{\infty} \frac{1}{n^2} = \frac{\pi^2}{6}.

Το σχήμα που ακολουθεί ενώνει τα έξι τμήματα σε μία αλυσίδα. Κάθε κόμβος της στήλης είναι ένα αποτέλεσμα, αριθμημένο κατά τη λογική σειρά και ενωμένο με ένα τόξο με τους κρίκους που προηγούνται και χρησιμοποιεί η απόδειξή του· γύρω τους αιωρούνται τα στηρίγματα, δηλαδή οι αρχές και τα εργαλεία στα οποία η αλυσίδα καταφεύγει ξανά και ξανά, καθένα ενωμένο με συνεχή γραμμή με τους κρίκους που στηρίζονται σε αυτό και με διακεκομμένη με τον κρίκο όπου θεμελιώνεται, εκτός από όσα προέρχονται από τον Απειροστικό Λογισμό I, από την Άλγεβρα και γεωμετρία ή από τις ενότητες που προηγήθηκαν, που σχεδιάζονται ως δακτύλιοι. Πατώντας ένα στήριγμα τονίζονται όλοι οι κρίκοι που το χρησιμοποιούν, και κάθε κρίκος παραπέμπει στο μάθημα όπου αποδεικνύεται.

Στηρίγματα της αλυσίδας

  • AΑξίωμα πληρότητας. Αξίωμα της Άλγεβρας και γεωμετρίας I: κάθε μη κενό σύνολο πραγματικών αριθμών που είναι άνω φραγμένο έχει supremum. Εδώ δίνει το supremum των διαφορών ∣fn(x)−f(x)∣\abs{f_n(x) - f(x)}, την ακτίνα σύγκλισης ως supremum των αποστάσεων από το κέντρο των σημείων σύγκλισης, και τα όρια των ακολουθιών Κωσί. Γίνεται δεκτό χωρίς απόδειξη σε αυτή την ενότητα.
  • BΑπειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία. Αποδείχθηκαν στον Απειροστικό Λογισμό I και στην Άλγεβρα και γεωμετρία: οι παράγωγοι ανώτερης τάξης και ο κανόνας του Λάιμπνιτς, τα θεωρήματα του Ρολ, του Λαγκράνζ και του Κωσί για τη μέση τιμή, ο κανόνας του Λοπιτάλ και το πόρισμα των μηδενικών παραγώγων σε ένα σημείο, το oo και οι ισοδύναμες απειροστές, η εκθετική, ο λογάριθμος και οι δυνάμεις με πραγματικό εκθέτη, οι τριγωνομετρικοί τύποι και οι μιγαδικοί αριθμοί με τον τύπο του Ντε Μουάβρ. Γίνεται δεκτό χωρίς απόδειξη σε αυτή την ενότητα.
  • CΑκολουθίες. Από την ενότητα για τις ακολουθίες: τα θεωρήματα του ορίου, η μονότονη σύγκλιση, το ανώτερο και το κατώτερο όριο, το κριτήριο του Κωσί, ο χαρακτηρισμός του ορίου και της συνέχειας μέσω ακολουθιών και οι τάξεις αύξησης. Γίνεται δεκτό χωρίς απόδειξη σε αυτή την ενότητα.
  • DΟλοκληρώματα. Από τις ενότητες για το ορισμένο ολοκλήρωμα και τα γενικευμένα ολοκληρώματα: το ολοκλήρωμα Ρίμαν και η ολοκληρωσιμότητα των συνεχών συναρτήσεων, τα φράγματα και η προσθετικότητα του ολοκληρώματος, το θεμελιώδες θεώρημα του απειροστικού λογισμού, η ολοκλήρωση κατά παράγοντες και τα γενικευμένα ολοκληρώματα. Γίνεται δεκτό χωρίς απόδειξη σε αυτή την ενότητα.
  • EΑριθμητικές σειρές. Από την ενότητα για τις αριθμητικές σειρές: η γεωμετρική σειρά, η σύγκριση, τα κριτήρια του λόγου και της ρίζας, το κριτήριο του Λάιμπνιτς με το φράγμα του υπολοίπου, η άθροιση κατά μέρη του Άμπελ, η απόλυτη σύγκλιση και το γινόμενο Κωσί. Γίνεται δεκτό χωρίς απόδειξη σε αυτή την ενότητα.
  • FΥπόλοιπο του Λαγκράνζ. Αν η ff είναι n+1n + 1 φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα που περιέχει το aa και το x≠ax \neq a, υπάρχει cc γνησίως μεταξύ του aa και του xx με Rn,a(x)=f(n+1)(c)(n+1)!(x−a)n+1R_{n,a}(x) = \frac{f^{(n + 1)}(c)}{(n + 1)!} (x - a)^{n + 1}: ο τρόπος να φραχθεί ένα υπόλοιπο χωρίς να είναι γνωστό το ενδιάμεσο σημείο. Θεμελιώνεται στον κρίκο: 11. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Λαγκράνζ.
  • GΚριτήριο M. Αν ∣fn(x)∣≤Mn\abs{f_n(x)} \leq M_n για κάθε nn και κάθε xx του AA, και η ∑n=1∞Mn\sum_{n=1}^{\infty} M_n συγκλίνει, η σειρά ∑n=1∞fn\sum_{n=1}^{\infty} f_n συγκλίνει ομοιόμορφα στο AA: ο συνήθης τρόπος να αποδειχθεί μια ομοιόμορφη σύγκλιση. Θεμελιώνεται στον κρίκο: 25. Κριτήριο M του Βάιερστρας.
  • HΘεώρημα του Άμπελ. Αν η ∑n=0∞cn(x−a)n\sum_{n=0}^{\infty} c_n (x - a)^n συγκλίνει στο a+ra + r, με r>0r > 0, συγκλίνει ομοιόμορφα στο [a,a+r]\icc{a}{a + r} και το άθροισμά της είναι συνεχές εκεί: ο τρόπος να μεταφερθεί μια ισότητα ως ένα άκρο του διαστήματος σύγκλισης. Θεμελιώνεται στον κρίκο: 38. Θεώρημα του Άμπελ.
  1. Τμήμα 1 Το πολυώνυμο του Τέιλορ

    • Να ορίζεις το πολυώνυμο του Τέιλορ και το υπόλοιπό του, και να αποδεικνύεις τη μοναδικότητα του αναπτύγματος.
    • Να αποδεικνύεις τον τύπο του Τέιλορ με υπόλοιπο του Πεάνο με τις ακριβείς υποθέσεις του.
    • Να προσθέτεις, να πολλαπλασιάζεις, να συνθέτεις, να διαιρείς και να ολοκληρώνεις αναπτύγματα, και να υπολογίζεις όρια με αυτά.
    1. Πολυώνυμα σε δυνάμεις του x μείον a. Κάθε πολυώνυμο QQ βαθμού το πολύ nn γράφεται με μοναδικό τρόπο ως ∑k=0nck(x−a)k\sum_{k=0}^{n} c_k (x - a)^k, με ck=Q(k)(a)k!c_k = \frac{Q^{(k)}(a)}{k!}.

      Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    2. Μοναδικότητα του αναπτύγματος. Αν ένα πολυώνυμο βαθμού το πολύ nn είναι o⁡((x−a)n)\operatorname{o}\left((x - a)^n\right) όταν το xx τείνει στο aa, όλοι οι συντελεστές του είναι μηδέν· μια συνάρτηση έχει το πολύ ένα ανάπτυγμα τάξης nn στο aa.

      Χρησιμοποιεί: 1. Πολυώνυμα σε δυνάμεις του x μείον a. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    3. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Πεάνο. Αν n≥1n \geq 1 και η ff είναι n−1n - 1 φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα που περιέχει το aa και nn φορές παραγωγίσιμη στο aa, τότε Rn,a(x)=o⁡((x−a)n)R_{n,a}(x) = \operatorname{o}\left((x - a)^n\right), και το Pn,aP_{n,a} είναι το μοναδικό πολυώνυμο βαθμού το πολύ nn που έχει επαφή τάξης nn με την ff στο aa.

      Χρησιμοποιεί: 1. Πολυώνυμα σε δυνάμεις του x μείον a, 2. Μοναδικότητα του αναπτύγματος. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    4. Κύριο μέρος του υπολοίπου. Αν η ff είναι nn φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα που περιέχει το aa και n+1n + 1 φορές παραγωγίσιμη στο aa, τότε Rn,a(x)=f(n+1)(a)(n+1)!(x−a)n+1+o⁡((x−a)n+1)R_{n,a}(x) = \frac{f^{(n + 1)}(a)}{(n + 1)!} (x - a)^{n + 1} + \operatorname{o}\left((x - a)^{n + 1}\right).

      Χρησιμοποιεί: 3. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Πεάνο. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    5. Αναπτύγματα στο μηδέν των στοιχειωδών συναρτήσεων. Όταν το xx τείνει στο 00, οι exe^x, ln⁡(1+x)\ln(1 + x), sin⁡x\sin x, cos⁡x\cos x και (1+x)r(1 + x)^r είναι ίσες με τα πολυώνυμα του Τέιλορ τους στο 00 συν ένα oo της αντίστοιχης δύναμης.

      Χρησιμοποιεί: 3. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Πεάνο. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    6. Άθροισμα και γινόμενο αναπτυγμάτων. Αν οι ff και gg έχουν αναπτύγματα τάξης nn στο 00 με πολυωνυμικά μέρη QQ και SS, το άθροισμα αf+g\alpha f + g έχει το μέρος αQ+S\alpha Q + S, και το γινόμενο fgf g, το μέρος βαθμού το πολύ nn του QSQ S.

      Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    7. Σύνθεση αναπτυγμάτων. Αν η gg είναι συνεχής στο 00 και έχει ανάπτυγμα τάξης nn στο 00, και η uu έχει ανάπτυγμα τάξης nn με μηδενικό πολυωνυμικό μέρος στο 00, η σύνθεση g(u(x))g(u(x)) έχει ως πολυωνυμικό μέρος το μέρος βαθμού το πολύ nn της σύνθεσης των μερών.

      Χρησιμοποιεί: 6. Άθροισμα και γινόμενο αναπτυγμάτων. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    8. Ανάπτυγμα ενός πηλίκου. Αν οι ff και gg έχουν αναπτύγματα τάξης nn στο 00 και το πολυωνυμικό μέρος της gg δεν μηδενίζεται στο 00, το πηλίκο fg\frac{f}{g} έχει ανάπτυγμα τάξης nn στο 00, που προκύπτει με την περικομμένη γεωμετρική σειρά.

      Χρησιμοποιεί: 7. Σύνθεση αναπτυγμάτων, 6. Άθροισμα και γινόμενο αναπτυγμάτων. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

    9. Ανάπτυγμα μιας παράγουσας. Αν η ff είναι παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα που περιέχει το 00 και f′(x)=∑k=0nckxk+o⁡(xn)f'(x) = \sum_{k=0}^{n} c_k x^k + \operatorname{o}(x^n), τότε f(x)=f(0)+∑k=0nckk+1xk+1+o⁡(xn+1)f(x) = f(0) + \sum_{k=0}^{n} \frac{c_k}{k + 1} x^{k + 1} + \operatorname{o}\left(x^{n + 1}\right).

      Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το πολυώνυμο του Τέιλορ.

  2. Τμήμα 2 Το υπόλοιπο του Τέιλορ

    • Να αποδεικνύεις τους τύπους του υπολοίπου του Λαγκράνζ, του Κωσί και σε ολοκληρωτική μορφή, και να φράσσεις το υπόλοιπο.
    • Να φράσσεις το σφάλμα της εφαπτομένης ευθείας και του διαφορικού, και να αποφασίζεις για ακρότατα με το υπόλοιπο.
    • Να αποδεικνύεις την τετραγωνική σύγκλιση της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον.
    1. Η βοηθητική συνάρτηση του υπολοίπου. Αν η ff είναι n+1n + 1 φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα II και το xx ανήκει στο II, η συνάρτηση F(t)=f(x)−∑k=0nf(k)(t)k!(x−t)kF(t) = f(x) - \sum_{k=0}^{n} \frac{f^{(k)}(t)}{k!} (x - t)^k ικανοποιεί F(x)=0F(x) = 0, F(a)=Rn,a(x)F(a) = R_{n,a}(x) και F′(t)=−f(n+1)(t)n!(x−t)nF'(t) = -\frac{f^{(n + 1)}(t)}{n!} (x - t)^n.

      Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    2. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Λαγκράνζ. Αν η ff είναι n+1n + 1 φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα II που περιέχει το aa, για κάθε x≠ax \neq a του II υπάρχει cc γνησίως μεταξύ του aa και του xx με Rn,a(x)=f(n+1)(c)(n+1)!(x−a)n+1R_{n,a}(x) = \frac{f^{(n + 1)}(c)}{(n + 1)!} (x - a)^{n + 1}.

      Χρησιμοποιεί: 10. Η βοηθητική συνάρτηση του υπολοίπου. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    3. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο του Κωσί. Με τις ίδιες υποθέσεις, υπάρχει cc γνησίως μεταξύ του aa και του xx με Rn,a(x)=f(n+1)(c)n!(x−c)n(x−a)R_{n,a}(x) = \frac{f^{(n + 1)}(c)}{n!} (x - c)^n (x - a).

      Χρησιμοποιεί: 10. Η βοηθητική συνάρτηση του υπολοίπου. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    4. Φράγμα του υπολοίπου του Τέιλορ. Αν επιπλέον ∣f(n+1)(t)∣≤M\abs{f^{(n + 1)}(t)} \leq M για κάθε tt γνησίως μεταξύ του aa και του xx, τότε ∣Rn,a(x)∣≤M(n+1)!∣x−a∣n+1\abs{R_{n,a}(x)} \leq \frac{M}{(n + 1)!} \abs{x - a}^{n + 1}.

      Στηρίζεται σε: F (Υπόλοιπο του Λαγκράνζ). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    5. Τύπος του Τέιλορ με υπόλοιπο σε ολοκληρωτική μορφή. Αν η ff είναι n+1n + 1 φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα II που περιέχει το aa, με την f(n+1)f^{(n + 1)} συνεχή στο II, τότε Rn,a(x)=1n!∫axf(n+1)(t) (x−t)n dtR_{n,a}(x) = \frac{1}{n!} \int_a^x f^{(n + 1)}(t) \, (x - t)^n \, \mathrm{d}t για κάθε xx του II.

      Στηρίζεται σε: D (Ολοκληρώματα), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    6. Το σφάλμα της εφαπτομένης ευθείας. Αν η ff είναι δύο φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα και ∣f′′(t)∣≤M\abs{f''(t)} \leq M μεταξύ του aa και του xx, τότε ∣f(x)−f(a)−f′(a) (x−a)∣≤M2(x−a)2\abs{f(x) - f(a) - f'(a) \, (x - a)} \leq \frac{M}{2} (x - a)^2.

      Χρησιμοποιεί: 13. Φράγμα του υπολοίπου του Τέιλορ. Στηρίζεται σε: F (Υπόλοιπο του Λαγκράνζ). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    7. Ακρότατα με το υπόλοιπο του Λαγκράνζ. Αν n≥2n \geq 2, η ff είναι nn φορές παραγωγίσιμη σε ένα ανοιχτό διάστημα, f′(a)=⋯=f(n−1)(a)=0f'(a) = \cdots = f^{(n - 1)}(a) = 0 και f(n)>0f^{(n)} > 0 σε ένα διάστημα που περιέχει το aa, εκτός ίσως από το aa, τότε το aa είναι γνήσιο ελάχιστο αν ο nn είναι άρτιος, και η f−f(a)f - f(a) αλλάζει πρόσημο στο aa αν ο nn είναι περιττός.

      Στηρίζεται σε: F (Υπόλοιπο του Λαγκράνζ). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    8. Τετραγωνική σύγκλιση της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον. Αν f(r)=0f(r) = 0, ∣f′∣≥m>0\abs{f'} \geq m > 0 και ∣f′′∣≤M\abs{f''} \leq M στο [r−δ,r+δ]\icc{r - \delta}{r + \delta}, και Kδ<1K \delta < 1 με K=M2mK = \frac{M}{2m}, οι επαναλήψεις από οποιοδήποτε σημείο αυτού του διαστήματος συγκλίνουν στο rr, με ∣xn+1−r∣≤K∣xn−r∣2\abs{x_{n + 1} - r} \leq K \abs{x_n - r}^2.

      Στηρίζεται σε: F (Υπόλοιπο του Λαγκράνζ), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

    9. Τετραγωνική σύγκλιση κοντά σε απλή ρίζα. Αν η f′′f'' είναι συνεχής, f(r)=0f(r) = 0 και f′(r)≠0f'(r) \neq 0, υπάρχει ένα διάστημα γύρω από το rr από τα σημεία του οποίου οι επαναλήψεις της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον συγκλίνουν στο rr με τάξη δύο.

      Χρησιμοποιεί: 17. Τετραγωνική σύγκλιση της μεθόδου Νεύτωνα-Ράφσον. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Το υπόλοιπο του Τέιλορ και οι εφαρμογές του.

  3. Τμήμα 3 Οι ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων

    • Να διακρίνεις την κατά σημείο σύγκλιση από την ομοιόμορφη και να αποφασίζεις για την τελευταία με το supremum.
    • Να αποδεικνύεις το κριτήριο του Κωσί για ομοιόμορφη σύγκλιση και το κριτήριο M του Βάιερστρας.
    • Να αποδεικνύεις τα θεωρήματα συνέχειας, ολοκλήρωσης και παραγώγισης του ομοιόμορφου ορίου, με τα αντιπαραδείγματά τους.
    1. Η ομοιόμορφη σύγκλιση μέσω του supremum. Η ακολουθία (fn)(f_n) συγκλίνει ομοιόμορφα στην ff στο AA αν και μόνο αν, από κάποιον δείκτη και πέρα, τα suprema dn=sup⁡x∈A∣fn(x)−f(x)∣d_n = \sup_{x \in A} \abs{f_n(x) - f(x)} υπάρχουν και τείνουν στο 00.

      Στηρίζεται σε: A (Αξίωμα πληρότητας), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    2. Οι δυνάμεις στο μοναδιαίο διάστημα. Οι δυνάμεις xnx^n συγκλίνουν κατά σημείο στο [0,1]\icc{0}{1} σε μια συνάρτηση ασυνεχή στο 11· η σύγκλιση δεν είναι ομοιόμορφη στο [0,1)\ico{0}{1}, και είναι ομοιόμορφη στο [0,r]\icc{0}{r} αν 0≤r<10 \leq r < 1.

      Στηρίζεται σε: C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    3. Κριτήριο του Κωσί για ομοιόμορφη σύγκλιση. Η ακολουθία (fn)(f_n) συγκλίνει ομοιόμορφα στο AA αν και μόνο αν για κάθε ε>0\varepsilon > 0 υπάρχει NN με ∣fn(x)−fm(x)∣<ε\abs{f_n(x) - f_m(x)} < \varepsilon για όλα τα m,n≥Nm, n \geq N και κάθε xx του AA.

      Στηρίζεται σε: C (Ακολουθίες), A (Αξίωμα πληρότητας). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    4. Το ομοιόμορφο όριο συνεχών συναρτήσεων είναι συνεχές. Αν fn→ff_n \to f ομοιόμορφα στο AA και κάθε fnf_n είναι συνεχής σε ένα σημείο aa του AA, και η ff είναι συνεχής στο aa.

      Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    5. Ολοκλήρωση του ομοιόμορφου ορίου. Αν οι fnf_n είναι ολοκληρώσιμες στο [a,b]\icc{a}{b} και fn→ff_n \to f ομοιόμορφα εκεί, η ff είναι ολοκληρώσιμη και ∫axfn→∫axf\int_a^x f_n \to \int_a^x f ομοιόμορφα στο [a,b]\icc{a}{b}.

      Στηρίζεται σε: D (Ολοκληρώματα). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    6. Παραγώγιση του ομοιόμορφου ορίου. Αν οι fnf_n είναι παραγωγίσιμες στο (a,b)\ioo{a}{b}, η (fn(x0))(f_n(x_0)) συγκλίνει σε ένα σημείο και fn′→gf_n' \to g ομοιόμορφα στο (a,b)\ioo{a}{b}, τότε η fnf_n συγκλίνει ομοιόμορφα σε μια παραγωγίσιμη συνάρτηση ff με f′=gf' = g.

      Χρησιμοποιεί: 21. Κριτήριο του Κωσί για ομοιόμορφη σύγκλιση. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    7. Κριτήριο M του Βάιερστρας. Αν ∣fn(x)∣≤Mn\abs{f_n(x)} \leq M_n για κάθε nn και κάθε xx του AA, και η σειρά των MnM_n συγκλίνει, η σειρά ∑n=1∞fn\sum_{n=1}^{\infty} f_n συγκλίνει απολύτως σε κάθε σημείο και ομοιόμορφα στο AA.

      Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

    8. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο. Μια ομοιόμορφα συγκλίνουσα σειρά συνεχών συναρτήσεων έχει συνεχές άθροισμα· στο [a,b]\icc{a}{b} ολοκληρώνεται όρο προς όρο· και στο (a,b)\ioo{a}{b}, αν συγκλίνει σε ένα σημείο και η σειρά των παραγώγων συγκλίνει ομοιόμορφα, παραγωγίζεται όρο προς όρο.

      Χρησιμοποιεί: 22. Το ομοιόμορφο όριο συνεχών συναρτήσεων είναι συνεχές, 23. Ολοκλήρωση του ομοιόμορφου ορίου, 24. Παραγώγιση του ομοιόμορφου ορίου. Στηρίζεται σε: D (Ολοκληρώματα). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Ακολουθίες και σειρές συναρτήσεων.

  4. Τμήμα 4 Οι δυναμοσειρές

    • Να αποδεικνύεις την ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης και να την υπολογίζεις με το θεώρημα Κωσί-Αδαμάρ.
    • Να παραγωγίζεις και να ολοκληρώνεις όρο προς όρο μια δυναμοσειρά στο διάστημα σύγκλισής της.
    • Να μελετάς τα άκρα και να αποδεικνύεις το θεώρημα του Άμπελ.
    1. Λήμμα του Άμπελ. Αν οι όροι cn(x0−a)nc_n (x_0 - a)^n είναι φραγμένοι, με x0≠ax_0 \neq a, η σειρά συγκλίνει απολύτως σε κάθε xx με ∣x−a∣<∣x0−a∣\abs{x - a} < \abs{x_0 - a}.

      Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    2. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης. Υπάρχει μοναδικό ρ\rho, πραγματικός μη αρνητικός ή ∞\infty, τέτοιο ώστε η σειρά να συγκλίνει απολύτως αν ∣x−a∣<ρ\abs{x - a} < \rho και να αποκλίνει αν ∣x−a∣>ρ\abs{x - a} > \rho.

      Χρησιμοποιεί: 27. Λήμμα του Άμπελ. Στηρίζεται σε: A (Αξίωμα πληρότητας). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    3. Θεώρημα Κωσί-Αδαμάρ. Με L=lim sup⁡n→∞∣cn∣nL = \limsup_{n \to \infty} \sqrt[n]{\abs{c_n}}, η ακτίνα είναι 1L\frac{1}{L} αν 0<L<∞0 < L < \infty, είναι ∞\infty αν L=0L = 0 και είναι 00 αν L=∞L = \infty.

      Χρησιμοποιεί: 28. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    4. Η ακτίνα μέσω του λόγου. Αν cn≠0c_n \neq 0 από κάποιον δείκτη και πέρα και ∣cn+1cn∣→ℓ\abs{\frac{c_{n + 1}}{c_n}} \to \ell, η ακτίνα είναι 1ℓ\frac{1}{\ell}, με τις συμβάσεις για ℓ=0\ell = 0 και ℓ=∞\ell = \infty.

      Χρησιμοποιεί: 29. Θεώρημα Κωσί-Αδαμάρ. Στηρίζεται σε: C (Ακολουθίες), E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    5. Ομοιόμορφη σύγκλιση στα εσωτερικά κλειστά διαστήματα. Αν 0<r<ρ0 < r < \rho, η σειρά συγκλίνει ομοιόμορφα στο [a−r,a+r]\icc{a - r}{a + r}, και το υπόλοιπό της δεν υπερβαίνει το ∑k=n+1∞∣ck∣rk\sum_{k=n + 1}^{\infty} \abs{c_k} r^k εκεί.

      Χρησιμοποιεί: 28. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης. Στηρίζεται σε: G (Κριτήριο M), E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    6. Συνέχεια του αθροίσματος. Αν ρ>0\rho > 0, το άθροισμα της σειράς είναι συνεχές στο διάστημα σύγκλισής της.

      Χρησιμοποιεί: 31. Ομοιόμορφη σύγκλιση στα εσωτερικά κλειστά διαστήματα, 26. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο. Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    7. Η ίδια ακτίνα για την παραγωγισμένη σειρά και για τη σειρά των ολοκληρωμάτων. Η παραγωγισμένη σειρά και η σειρά των ολοκληρωμάτων μιας δυναμοσειράς έχουν την ίδια ακτίνα σύγκλισης με αυτήν.

      Χρησιμοποιεί: 28. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    8. Παραγώγιση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς. Αν ρ>0\rho > 0, το άθροισμα SS είναι παραγωγίσιμο στο διάστημα σύγκλισης, και S′(x)=∑n=1∞ncn(x−a)n−1S'(x) = \sum_{n=1}^{\infty} n c_n (x - a)^{n - 1}.

      Χρησιμοποιεί: 33. Η ίδια ακτίνα για την παραγωγισμένη σειρά και για τη σειρά των ολοκληρωμάτων, 31. Ομοιόμορφη σύγκλιση στα εσωτερικά κλειστά διαστήματα, 26. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο. Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    9. Παράγωγοι ανώτερης τάξης και μοναδικότητα των συντελεστών. Το άθροισμα έχει παραγώγους κάθε τάξης στο διάστημα σύγκλισης, ck=S(k)(a)k!c_k = \frac{S^{(k)}(a)}{k!}, και δύο σειρές με το ίδιο άθροισμα σε ένα διάστημα (a−δ,a+δ)\ioo{a - \delta}{a + \delta} έχουν τους ίδιους συντελεστές.

      Χρησιμοποιεί: 34. Παραγώγιση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς. Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    10. Ολοκλήρωση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς. Αν ρ>0\rho > 0, για κάθε xx του διαστήματος σύγκλισης, ∫axS(t) dt=∑n=0∞cnn+1(x−a)n+1\int_a^x S(t) \, \mathrm{d}t = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{c_n}{n + 1} (x - a)^{n + 1}.

      Χρησιμοποιεί: 32. Συνέχεια του αθροίσματος, 33. Η ίδια ακτίνα για την παραγωγισμένη σειρά και για τη σειρά των ολοκληρωμάτων, 34. Παραγώγιση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς. Στηρίζεται σε: D (Ολοκληρώματα). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    11. Οι τέσσερις συμπεριφορές στα άκρα. Οι σειρές του xnx^n, του xnn2\frac{x^n}{n^2}, του xnn\frac{x^n}{n} και του (−1)nxnn\frac{(-1)^n x^n}{n} έχουν ακτίνα 11 και συγκλίνουν ακριβώς στο (−1,1)\ioo{-1}{1}, στο [−1,1]\icc{-1}{1}, στο [−1,1)\ico{-1}{1} και στο (−1,1]\ioc{-1}{1}.

      Χρησιμοποιεί: 30. Η ακτίνα μέσω του λόγου. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

    12. Θεώρημα του Άμπελ. Αν η σειρά συγκλίνει στο a+ra + r, με r>0r > 0, συγκλίνει ομοιόμορφα στο [a,a+r]\icc{a}{a + r}, το άθροισμά της είναι συνεχές εκεί και S(xj)→∑n=0∞cnrnS(x_j) \to \sum_{n=0}^{\infty} c_n r^n για κάθε ακολουθία xj→a+rx_j \to a + r αυτού του διαστήματος· το ίδιο στο a−ra - r.

      Χρησιμοποιεί: 21. Κριτήριο του Κωσί για ομοιόμορφη σύγκλιση, 26. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Δυναμοσειρές.

  5. Τμήμα 5 Οι σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων

    • Να αποφασίζεις πού μια συνάρτηση αναπαρίσταται από τη σειρά του Τέιλορ της, με το υπόλοιπο ή με τη θεωρία των δυναμοσειρών.
    • Να αποδεικνύεις τις σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου, του συνημιτόνου, του λογαρίθμου, της τοξεφαπτομένης και τη διωνυμική, με τα άκρα τους.
    • Να κατασκευάζεις μια απείρως παραγωγίσιμη συνάρτηση που δεν είναι αναλυτική.
    1. Αναπαράσταση μιας συνάρτησης με τη σειρά του Τέιλορ της. Η σειρά του Τέιλορ της ff στο aa συγκλίνει στο xx με άθροισμα f(x)f(x) αν και μόνο αν Rn,a(x)→0R_{n,a}(x) \to 0.

      Στηρίζεται σε: C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    2. Η δυναμοσειρά μιας συνάρτησης είναι η σειρά του Τέιλορ της. Αν f(x)=∑n=0∞cn(x−a)nf(x) = \sum_{n=0}^{\infty} c_n (x - a)^n στο (a−δ,a+δ)\ioo{a - \delta}{a + \delta}, η ff είναι απείρως παραγωγίσιμη εκεί και cn=f(n)(a)n!c_n = \frac{f^{(n)}(a)}{n!}.

      Χρησιμοποιεί: 28. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης, 35. Παράγωγοι ανώτερης τάξης και μοναδικότητα των συντελεστών. Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    3. Δυνάμεις διαιρεμένες με το παραγοντικό. Για κάθε πραγματικό αριθμό yy, ynn!→0\frac{y^n}{n!} \to 0.

      Στηρίζεται σε: C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    4. Κριτήριο των φραγμένων παραγώγων. Αν ∣f(n)(t)∣≤MBn\abs{f^{(n)}(t)} \leq M B^n για κάθε nn και κάθε tt γνησίως μεταξύ του aa και του xx, η σειρά του Τέιλορ της ff στο aa συγκλίνει στο xx με άθροισμα f(x)f(x).

      Χρησιμοποιεί: 13. Φράγμα του υπολοίπου του Τέιλορ, 39. Αναπαράσταση μιας συνάρτησης με τη σειρά του Τέιλορ της, 41. Δυνάμεις διαιρεμένες με το παραγοντικό. Στηρίζεται σε: F (Υπόλοιπο του Λαγκράνζ), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    5. Σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου. Για κάθε πραγματικό xx, ex=∑n=0∞xnn!e^x = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{x^n}{n!}, sin⁡x=∑n=0∞(−1)nx2n+1(2n+1)!\sin x = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{(-1)^n x^{2n + 1}}{(2n + 1)!} και cos⁡x=∑n=0∞(−1)nx2n(2n)!\cos x = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{(-1)^n x^{2n}}{(2n)!}.

      Χρησιμοποιεί: 42. Κριτήριο των φραγμένων παραγώγων. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    6. Σειρά του λογαρίθμου. Για κάθε xx του (−1,1]\ioc{-1}{1}, ln⁡(1+x)=∑n=1∞(−1)n+1xnn\ln(1 + x) = \sum_{n=1}^{\infty} \frac{(-1)^{n + 1} x^n}{n}· ειδικότερα, ln⁡2=∑n=1∞(−1)n+1n\ln 2 = \sum_{n=1}^{\infty} \frac{(-1)^{n + 1}}{n}.

      Χρησιμοποιεί: 28. Ύπαρξη της ακτίνας σύγκλισης, 36. Ολοκλήρωση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς, 37. Οι τέσσερις συμπεριφορές στα άκρα, 40. Η δυναμοσειρά μιας συνάρτησης είναι η σειρά του Τέιλορ της. Στηρίζεται σε: H (Θεώρημα του Άμπελ), D (Ολοκληρώματα), E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    7. Σειρά της τοξεφαπτομένης. Για κάθε xx του [−1,1]\icc{-1}{1}, arctan⁡x=∑n=0∞(−1)nx2n+12n+1\arctan x = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{(-1)^n x^{2n + 1}}{2n + 1}· ειδικότερα, π4=∑n=0∞(−1)n2n+1\frac{\pi}{4} = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{(-1)^n}{2n + 1}.

      Χρησιμοποιεί: 36. Ολοκλήρωση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς, 44. Σειρά του λογαρίθμου, 40. Η δυναμοσειρά μιας συνάρτησης είναι η σειρά του Τέιλορ της. Στηρίζεται σε: H (Θεώρημα του Άμπελ), E (Αριθμητικές σειρές), D (Ολοκληρώματα), C (Ακολουθίες), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    8. Διωνυμική σειρά. Για κάθε πραγματικό α\alpha και κάθε xx του (−1,1)\ioo{-1}{1}, (1+x)α=∑n=0∞cnxn(1 + x)^{\alpha} = \sum_{n=0}^{\infty} c_n x^n, με c0=1c_0 = 1 και cn=α(α−1)⋯(α−n+1)n!c_n = \frac{\alpha (\alpha - 1) \cdots (\alpha - n + 1)}{n!}.

      Χρησιμοποιεί: 30. Η ακτίνα μέσω του λόγου, 34. Παραγώγιση όρο προς όρο μιας δυναμοσειράς, 40. Η δυναμοσειρά μιας συνάρτησης είναι η σειρά του Τέιλορ της. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    9. Η διωνυμική σειρά στα άκρα. Αν α>0\alpha > 0, η διωνυμική σειρά συγκλίνει απολύτως στο ±1\pm 1, με αθροίσματα 2α2^{\alpha} και 00.

      Χρησιμοποιεί: 46. Διωνυμική σειρά. Στηρίζεται σε: H (Θεώρημα του Άμπελ), E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    10. Η εκθετική του μείον αντιστρόφου του τετραγώνου. Για κάθε ακέραιο k≥0k \geq 0, e−1/x2xk→0\frac{e^{-1/x^2}}{x^k} \to 0 όταν το xx τείνει στο 00.

      Χρησιμοποιεί: 43. Σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), E (Αριθμητικές σειρές). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    11. Μια συνάρτηση με όλες τις παραγώγους της μηδενικές στο μηδέν. Η συνάρτηση που ισούται με e−1/x2e^{-1/x^2} αν x≠0x \neq 0 και με 00 στο 00 είναι απείρως παραγωγίσιμη σε όλη την ευθεία, και όλες οι παράγωγοί της στο 00 είναι μηδέν.

      Χρησιμοποιεί: 48. Η εκθετική του μείον αντιστρόφου του τετραγώνου. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

    12. Μια απείρως παραγωγίσιμη συνάρτηση που δεν είναι αναλυτική. Η σειρά του Τέιλορ αυτής της συνάρτησης στο 00 συγκλίνει σε όλη την ευθεία με άθροισμα 00, που συμπίπτει με τη συνάρτηση μόνο στην αρχή των αξόνων: η συνάρτηση δεν είναι αναλυτική στο 00.

      Χρησιμοποιεί: 49. Μια συνάρτηση με όλες τις παραγώγους της μηδενικές στο μηδέν, 39. Αναπαράσταση μιας συνάρτησης με τη σειρά του Τέιλορ της, 40. Η δυναμοσειρά μιας συνάρτησης είναι η σειρά του Τέιλορ της. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές του Τέιλορ των στοιχειωδών συναρτήσεων.

  6. Τμήμα 6 Οι σειρές, τα ολοκληρώματα και οι αξιοσημείωτες σταθερές

    • Να γράφεις ως σειρές ολοκληρώματα χωρίς στοιχειώδη παράγουσα και να φράσσεις το σφάλμα.
    • Να υπολογίζεις σταθερές με σειρές και να αποδεικνύεις την αρρητότητα του π\pi.
    • Να αποδεικνύεις την απόλυτη σύγκλιση της σειράς της εκθετικής σε έναν μιγαδικό αριθμό και να ταυτίζεις το άθροισμά της με τη μιγαδική εκθετική συνάρτηση.
    1. Το ολοκλήρωμα της καμπάνας ως σειρά. Για κάθε πραγματικό xx, ∫0xe−t2 dt=∑n=0∞(−1)nx2n+1n! (2n+1)\int_0^x e^{-t^2} \, \mathrm{d}t = \sum_{n=0}^{\infty} \frac{(-1)^n x^{2n + 1}}{n! \, (2n + 1)}, και αν 0<x≤10 < x \leq 1 το σφάλμα κάθε μερικού αθροίσματος δεν υπερβαίνει τον πρώτο παραλειπόμενο όρο.

      Χρησιμοποιεί: 26. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο, 43. Σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου, 41. Δυνάμεις διαιρεμένες με το παραγοντικό. Στηρίζεται σε: G (Κριτήριο M), E (Αριθμητικές σειρές), D (Ολοκληρώματα). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    2. Ολοκληρώματα δυνάμεων επί δυνάμεις του λογαρίθμου. Αν 0≤k≤n0 \leq k \leq n, η συνάρτηση xn(ln⁡x)kx^n (\ln x)^k, επεκτεινόμενη με 00 στο 00, είναι συνεχής στο [0,1]\icc{0}{1}, και το ολοκλήρωμά της εκεί είναι (−1)k k!(n+1)k+1\frac{(-1)^k \, k!}{(n + 1)^{k + 1}}.

      Στηρίζεται σε: D (Ολοκληρώματα), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    3. Το όνειρο του δευτεροετούς φοιτητή. Η συνάρτηση x−xx^{-x}, επεκτεινόμενη με 11 στο 00, είναι συνεχής στο [0,1]\icc{0}{1}, και το ολοκλήρωμά της εκεί είναι ∑n=1∞1nn\sum_{n=1}^{\infty} \frac{1}{n^n}, και ως γενικευμένο ολοκλήρωμα.

      Χρησιμοποιεί: 26. Συνέχεια, ολοκλήρωση και παραγώγιση όρο προς όρο, 52. Ολοκληρώματα δυνάμεων επί δυνάμεις του λογαρίθμου, 43. Σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου. Στηρίζεται σε: G (Κριτήριο M), D (Ολοκληρώματα), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    4. Το σφάλμα των μερικών αθροισμάτων της τοξεφαπτομένης. Αν 0<x≤10 < x \leq 1, το σφάλμα του μερικού αθροίσματος τάξης nn της σειράς της τοξεφαπτομένης έχει το πρόσημο του (−1)n+1(-1)^{n + 1} και δεν υπερβαίνει το x2n+32n+3\frac{x^{2n + 3}}{2n + 3}.

      Χρησιμοποιεί: 45. Σειρά της τοξεφαπτομένης. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    5. Αρρητότητα του π. Ο αριθμός π\pi είναι άρρητος: αν ήταν ab\frac{a}{b}, το ολοκλήρωμα της xn(a−bx)nn!sin⁡x\frac{x^n (a - b x)^n}{n!} \sin x στο [0,π]\icc{0}{\pi} θα ήταν θετικός ακέραιος μικρότερος από 11 για αρκετά μεγάλο nn.

      Χρησιμοποιεί: 41. Δυνάμεις διαιρεμένες με το παραγοντικό. Στηρίζεται σε: B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), D (Ολοκληρώματα). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    6. Απόλυτη σύγκλιση μιας σειράς μιγαδικών. Αν η σειρά των μέτρων μιας σειράς μιγαδικών αριθμών συγκλίνει, η σειρά συγκλίνει.

      Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

    7. Η σειρά της εκθετικής σε έναν μιγαδικό αριθμό. Για κάθε μιγαδικό z=a+biz = a + bi, η σειρά ∑n=0∞znn!\sum_{n=0}^{\infty} \frac{z^n}{n!} συγκλίνει απολύτως με άθροισμα ea(cos⁡b+isin⁡b)e^a \left(\cos b + i \sin b\right)· στο iθi\theta, το άθροισμά της είναι cos⁡θ+isin⁡θ\cos \theta + i \sin \theta, ο αριθμός που ο τύπος του Όιλερ ορίζει ως eiθe^{i\theta}.

      Χρησιμοποιεί: 56. Απόλυτη σύγκλιση μιας σειράς μιγαδικών, 43. Σειρές της εκθετικής, του ημιτόνου και του συνημιτόνου. Στηρίζεται σε: E (Αριθμητικές σειρές), B (Απειροστικός Λογισμός I και Άλγεβρα και γεωμετρία), C (Ακολουθίες). Αποδεικνύεται στη διάλεξη: Σειρές, ολοκληρώματα και αξιοσημείωτες σταθερές.

Προς τον απολογισμό του κύκλου και τον Λογισμό III. Η αλυσίδα σταματά εκεί όπου τελειώνει ο κύκλος μαθημάτων. Το μάθημα του τελικού απολογισμού του Λογισμού II διατρέχει τις επτά ενότητές του, από τις τεχνικές ολοκλήρωσης ως τις δυναμοσειρές, ως μία ενιαία ραχοκοκαλιά: το πέρασμα στο όριο, στα αθροίσματα Ρίμαν, στα γενικευμένα ολοκληρώματα, στις ακολουθίες, στις σειρές και στις ακολουθίες συναρτήσεων. Ο Λογισμός III θα επεκτείνει το πολυώνυμο του Τέιλορ στις συναρτήσεις πολλών μεταβλητών, με τις μερικές παραγώγους στη θέση των παραγώγων ανώτερης τάξης. Οι σειρές Φουριέ, η θεωρία συναρτήσεων μιγαδικής μεταβλητής και το προσεγγιστικό θεώρημα του Βάιερστρας μένουν για μεταγενέστερους κύκλους μαθημάτων, και τίποτα από όσα αποδείχθηκαν εδώ δεν εξαρτάται από αυτά.