Περίληψη
Το μάθημα αυτό βρίσκει τις παράγουσες των γινομένων δυνάμεων τριγωνομετρικών συναρτήσεων με δύο μέσα που έχουν ήδη αποδειχθεί: την αλλαγή μεταβλητής και τις τριγωνομετρικές ταυτότητες. Αν το ημίτονο ή το συνημίτονο έχει περιττό εκθέτη, χωρίζεται ένας παράγοντας, που είναι η παράγωγος της άλλης συνάρτησης, και το υπόλοιπο γράφεται με τη βασική τριγωνομετρική ταυτότητα ως πολυώνυμο· αν και οι δύο εκθέτες είναι άρτιοι, οι τύποι αποτετραγωνισμού κατεβάζουν τους εκθέτες με αντάλλαγμα τον διπλασιασμό της συχνότητας, και το γινόμενο μετατρέπεται σε άθροισμα συνημιτόνων. Οι δυνάμεις της εφαπτομένης και της τέμνουσας αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, με την · γι’ αυτές χρειάζεται μια παράγουσα που δεν είναι άμεση, η , η οποία ισχύει σε κάθε διάστημα όπου ορίζεται η τέμνουσα, με μία σταθερά για κάθε διάστημα. Το μάθημα κλείνει με τα γινόμενα ημιτόνων και συνημιτόνων διαφορετικών συχνοτήτων, που ο τύπος μετατροπής γινομένου σε άθροισμα τα μετατρέπει σε αθροίσματα.
Μαθησιακοί στόχοι
- Να βρίσκεται η παράγουσα της όταν κάποιος εκθέτης είναι περιττός, με αλλαγή μεταβλητής, και όταν και οι δύο είναι άρτιοι, με αποτετραγωνισμό, με απόδειξη ότι η μέθοδος λειτουργεί σε κάθε περίπτωση.
- Να αποδεικνύεται η παράγουσα της τέμνουσας και ο αναγωγικός τύπος για τις δυνάμεις της, και να εφαρμόζονται στα γινόμενα δυνάμεων της εφαπτομένης και της τέμνουσας, στο διάστημα όπου ισχύουν.
- Να βρίσκονται οι παράγουσες των γινομένων ημιτόνων και συνημιτόνων διαφορετικών συχνοτήτων με τον τύπο μετατροπής γινομένου σε άθροισμα, και να αναγνωρίζεται τι αλλάζει όταν οι συχνότητες συμπίπτουν.
- Να συγκρίνονται παράγουσες που προέκυψαν με διαφορετικές μεθόδους και να ελέγχεται ότι διαφέρουν κατά μια σταθερά σε κάθε διάστημα.
Περιττή δύναμη του ημιτόνου ή του συνημιτόνου
Τα τριγωνομετρικά ολοκληρώματα δεν απαιτούν νέα τεχνική, αλλά την αναγνώριση, με τις τριγωνομετρικές ταυτότητες, της μορφής του θεωρήματος της ολοκλήρωσης με αλλαγή μεταβλητής, από το μάθημα για την ολοκλήρωση με αλλαγή μεταβλητής. Θεωρούμε το . Επειδή η παράγωγος του ημιτόνου είναι το συνημίτονο, αν το συνημίτονο έχει περιττό εκθέτη, χωρίζεται ένας παράγοντας και το υπόλοιπο, που είναι άρτια δύναμη του συνημιτόνου, γράφεται συναρτήσει του ημιτόνου με τη βασική τριγωνομετρική ταυτότητα .
Έστω και μη αρνητικοί ακέραιοι, και έστω μια παράγουσα στο του πολυωνύμου . Τότε η είναι παράγουσα της στο , και η είναι παράγουσα της στο :
Χωρίζεται ένας παράγοντας , ή , που είναι, εκτός από το πρόσημο, η παράγωγος της άλλης συνάρτησης, και το υπόλοιπο γράφεται ως πολυώνυμο αυτής της άλλης συνάρτησης.
Απόδειξη
Έστω . Από το θεώρημα των θεμελιωδών ταυτοτήτων, του μαθήματος για τις θεμελιώδεις τριγωνομετρικές ταυτότητες, ισχύει για κάθε πραγματικό · η ολοκληρωτέα συνάρτηση έχει τη μορφή της αλλαγής μεταβλητής με .
Το πολυώνυμο έχει παράγουσες στο , από την πρόταση των παραγουσών των δυνάμεων και το θεώρημα της γραμμικότητας, του μαθήματος για τις παράγουσες. Από το θεώρημα της ολοκλήρωσης με αλλαγή μεταβλητής, με και , παραγωγίσιμη στο με παράγωγο , η είναι παράγουσα της στο .
Με τον ίδιο τρόπο, και η παράγωγος του συνημιτόνου είναι · η αλλαγή μεταβλητής με δίνει την παράγουσα της , και η γραμμικότητα αλλάζει το πρόσημο.
Για παράδειγμα, στο το συνημίτονο έχει τον περιττό εκθέτη , με και · το πολυώνυμο είναι , και στο :
Αν και οι δύο εκθέτες είναι περιττοί, μπορεί να επιλεγεί οποιαδήποτε από τις δύο αντικαταστάσεις, και οι παράγουσες που προκύπτουν έχουν διαφορετική όψη: το λυμένο πρόβλημα «Τρεις παράγουσες της » τις συγκρίνει. Η απόδειξη δεν χρησιμοποιεί ότι ο είναι μη αρνητικός ακέραιος, αλλά μόνο ότι η συνάρτηση έχει παράγουσα σε ένα διάστημα που περιέχει τις τιμές της · με άλλους εκθέτες, η παράγουσα ισχύει σε μικρότερο διάστημα, όπως στο λυμένο πρόβλημα «Ένας κλασματικός εκθέτης και ένα διασπασμένο πεδίο ορισμού».
Φόρτωση του περιεχομένου…
Ολοκληρώθηκε
Συνδεθείτε για να αποθηκεύσετε την πρόοδό σας