Μετάβαση στο περιεχόμενο
Topos Uranos
Ελληνικά

Μεγάλα έγγραφα

Περίληψη

Το μάθημα αυτό διδάσκει πώς χωρίζεται ένα μεγάλο έγγραφο σε πολλά αρχεία χωρίς να πάψει να είναι ένα ενιαίο έγγραφο. Εξηγεί γιατί αξίζει να χωριστεί μια διατριβή, ένα βιβλίο ή ένας συλλογικός τόμος· διακρίνει το \input, που εισάγει ένα αρχείο σαν το κείμενό του να ήταν γραμμένο στη θέση του, από το \include, που στοιχειοθετεί ένα κεφάλαιο σε δικές του σελίδες και με δικό του βοηθητικό αρχείο· δείχνει πώς το \includeonly μεταγλωττίζει μόνο ορισμένα κεφάλαια διατηρώντας την αρίθμηση και τις παραπομπές, και υπό ποια προϋπόθεση το πετυχαίνει· προτείνει μια οργάνωση φακέλων και ονομάτων αρχείων· διδάσκει πώς δηλώνεται στο Texmaker το κύριο έγγραφο και πώς μεταγλωττίζουμε πάντα από το κεντρικό αρχείο· παρουσιάζει το πακέτο subfiles για τη μεταγλώττιση ενός κεφαλαίου χωριστά· αναπτύσσει ως πλήρη περίπτωση τη δομή μιας διατριβής· και εξετάζει τα συχνότερα σφάλματα, με τα πραγματικά τους μηνύματα.

Μαθησιακοί στόχοι

  1. Να αποφασίζουμε, για κάθε τμήμα ενός μεγάλου εγγράφου, αν πρέπει να εισαχθεί με \input ή με \include, ανάλογα με τα αποτελέσματά τους στις σελίδες και στα βοηθητικά αρχεία.
  2. Να προβλέπουμε ποιους αριθμούς, ποιες σελίδες και ποιες παραπομπές παράγει το \includeonly, και να εξηγούμε από ποια προηγούμενη μεταγλώττιση εξαρτάται η διατήρησή τους.
  3. Να οργανώνουμε ένα έργο σε ένα κεντρικό αρχείο και σε φακέλους, με διαδρομές σχετικές προς το κεντρικό αρχείο και με ονόματα αρχείων που δεν προκαλούν προβλήματα.
  4. Να ρυθμίζουμε το Texmaker ώστε να μεταγλωττίζει το κύριο έγγραφο από οποιοδήποτε αρχείο του έργου, και να προετοιμάζουμε με το subfiles κεφάλαια που μεταγλωττίζονται και μόνα τους.
  5. Να αναγνωρίζουμε στο αρχείο καταγραφής τα σφάλματα που είναι ίδια των χωρισμένων εγγράφων και να διακρίνουμε όσα διακόπτουν τη μεταγλώττιση από όσα την αφήνουν να ολοκληρωθεί με ελλιπές αποτέλεσμα.

Γιατί χωρίζουμε ένα έγγραφο

Ένα άρθρο δεκαπέντε σελίδων χωράει άνετα σε ένα αρχείο. Μια διατριβή διακοσίων σελίδων όχι: το αρχείο έχει χιλιάδες γραμμές, για να βρεθεί ένα χωρίο πρέπει να αναζητηθεί, και κάθε μεταγλώττιση διατρέχει ολόκληρο το έγγραφο ακόμη κι αν άλλαξε μόνο ένα κόμμα στο τελευταίο κεφάλαιο. Ένα βιβλίο προσθέτει κεφάλαια γραμμένα σε διαφορετικές εποχές· ένας συλλογικός τόμος, κεφάλαια γραμμένα από διαφορετικούς συγγραφείς, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό. Και στις τρεις περιπτώσεις συμφέρει κάθε κεφάλαιο να βρίσκεται στο δικό του αρχείο.

Ωστόσο, ο χωρισμός των αρχείων δεν πρέπει να χωρίζει το έγγραφο. Ο πίνακας περιεχομένων πρέπει να απαριθμεί όλα τα κεφάλαια, η αρίθμηση πρέπει να συνεχίζεται από το ένα στο άλλο και μια παραπομπή γραμμένη στο πρώτο πρέπει να βρίσκει την ενότητα του πέμπτου. Η λύση του LaTeX είναι ένα κεντρικό αρχείο, που περιέχει την κλάση, το προοίμιο και τη σειρά των τμημάτων, και που εισάγει κάθε τμήμα στη θέση του με μια εντολή. Η μηχανή μεταγλωττίζει πάντα το κεντρικό αρχείο· τα τμήματα δεν είναι έγγραφα, αλλά θραύσματα του σώματός του. Από αυτό προκύπτει ο κανόνας που διατρέχει όλο το μάθημα: ένα τμήμα δεν έχει προοίμιο, και μεταγλωττίζεται από το κεντρικό αρχείο.

Υπάρχουν δύο εντολές για την εισαγωγή ενός τμήματος, το \input και το \include, και η διαφορά τους δεν είναι ζήτημα ύφους: η καθεμία κάνει κάτι διαφορετικό με τις σελίδες και με τα βοηθητικά αρχεία.