Ad argvmentvm transi
Topos Uranos

Convergentia condicionalis integralivm impropriorvm

Svmmarivm

Lectio svperior ostendit omne integrale improprivm absolvte convergens convergere, et nvntiavit conversam falsam esse. Haec lectio integralia tractat qvae convergvnt neqve absolvte convergvnt, qvae condicionaliter convergentia appellantvr. Eivs exemplvm principale est ∫0∞sin⁡xx dx\int_0^{\infty} \frac{\sin x}{x} \, \mathrm{d}x: integralia in arcvbvs delineationis signvm alternant et decrescvnt, et tantvm se invicem compensant vt integrale convergat, qvamvis ea valoris absolvti crescant vt svmmae inversorvm nvmerorvm natvralivm, qvae circvmscriptae non svnt. Dvo criteria de hac convergentia decernvnt integrali non compvtato: Dirichletianvm, pro prodvcto fvnctionis monotonae ad 00 tendentis et alterivs cvivs integralia circvmscripta svnt, et Abelianvm, pro prodvcto fvnctionis monotonae et circvmscriptae et alterivs integralis convergentis. Ambo theoremate secvndo valoris medii integralivm et criterio Cavchyano demonstrantvr, nvllis derivatis a fvnctionibvs postvlatis. Mvtatio variabilis, pro integralibvs impropriis demonstrata, ad haec criteria addvcit integralia sicvt Fresneliana, ∫0∞sin⁡(x2) dx\int_0^{\infty} \sin(x^2) \, \mathrm{d}x, qvorvm integrandvm ne ad 00 qvidem tendit. Valor integralis ∫0∞sin⁡xx dx\int_0^{\infty} \frac{\sin x}{x} \, \mathrm{d}x, qvi est π2\frac{\pi}{2}, lectioni proximae relinqvitvr.

Proposita discendi

  1. Convergentiam condicionalem ab absolvta distingvere, et ostendere ∫0∞sin⁡xx dx\int_0^{\infty} \frac{\sin x}{x} \, \mathrm{d}x convergere et integrale valoris absolvti eivs divergere.
  2. Criteria Dirichletianvm et Abelianvm theoremate secvndo valoris medii integralivm demonstrare, cvm margine cavdae qvem primvm praebet, et agnoscere qvae hypotheses omitti non possint.
  3. Mvtationem variabilis in integralibvs impropriis demonstrare eaqve vti vt integralia sicvt Fresneliana ad haec criteria addvcantvr.
  4. Decernere pro qvibvs valoribvs parametri integrale oscillans convergat, absolvte vel condicionaliter, et aliqvod prodvcto Wallisiano compvtare.

Convergentia condicionalis

Lectio de integralibvs impropriis et criteriis convergentiae ostendit, theoremate qvo convergentia absolvta convergentiam implicat, si ∫aβ∣f∣\int_a^{\beta} \abs{f} convergat, etiam ∫aβf\int_a^{\beta} f convergere. Eivs criteria comparationis solvm pro fvnctionibvs non negativis valent, et pro fvnctione signi variabilis vnicvm instrvmentvm erat valorem absolvtvm eivs comparare. Fvnctiones qvae amplitvdine decrescente oscillant hanc methodvm effvgivnt: integrale fvnctionis sin⁡xx\frac{\sin x}{x} in qvoqve arcv inter dvo zera consecvtiva signvm arcvs habet, et valores absolvti horvm integralivm decrescvnt vt inversa nvmerorvm natvralivm. Conventiones illivs lectionis servantvr: β\beta est nvmervs realis avt symbolvm ∞\infty, b→βb \to \beta breviter significat b→∞b \to \infty avt b→β−b \to \beta^-, et qvidqvid in termino dextro demonstratvr in sinistro valet, per lemma reflexionis integralis improprii.

DefinitioConvergentia condicionalis

Sit ff fvnctio in [a,β)\ico{a}{\beta} definita et in [a,b]\icc{a}{b} integrabilis pro omni bb cvm a<b<βa < b < \beta. Dicitvr ∫aβf\int_a^{\beta} f condicionaliter convergere si convergit et ∫aβ∣f∣\int_a^{\beta} \abs{f} divergit. Eodem modo in termino sinistro et, integrali in pvncto secto, in intervallo aperto.

Per theorema integralivm fvnctionvm non negativarvm, eivsdem lectionis, ∫aβ∣f∣\int_a^{\beta} \abs{f} convergit avt ad ∞\infty divergit; itaqve integrale convergens absolvte avt condicionaliter convergit, neqve vtroqve modo. Si f≥0f \geq 0, tvm ∣f∣=f\abs{f} = f, et nvllvm integrale fvnctionis non negativae condicionaliter convergit: convergentia condicionalis postvlat vt pars positiva et pars negativa integrandi se compensent. Revera, si ∫aβf\int_a^{\beta} f condicionaliter convergit, integralia fvnctionvm max⁡(f,0)\max(f, 0) et max⁡(−f,0)\max(-f, 0), in qvoqve [a,b]\icc{a}{b} integrabilivm per corollarivm maximi et minimi dvarvm fvnctionvm integrabilivm, ex lectione de proprietatibvs integralis definiti, ambo divergvnt: differentia earvm est ff et svmma ∣f∣\abs{f}, et si vnvm convergeret, altervm per linearitatem convergeret, et cvm eis ∫aβ∣f∣\int_a^{\beta} \abs{f}.