Περίληψη
Αυτό το μάθημα ανοίγει την πέμπτη ενότητα του κύκλου μαθημάτων, που είναι αφιερωμένη στα γενικευμένα ολοκληρώματα: τα ολοκληρώματα μιας συνάρτησης σε μη φραγμένο διάστημα ή μιας συνάρτησης μη φραγμένης κοντά σε ένα άκρο, που ορίζονται ως το όριο ολοκληρωμάτων Ρίμαν σε κλειστά και φραγμένα διαστήματα που πλησιάζουν το άκρο. Παρουσιάζει την πορεία της ενότητας, η οποία επαναλαμβάνει με τα ολοκληρώματα ό,τι έκανε με τα όρια η ενότητα για τις ακολουθίες: να κρίνουμε αν το όριο υπάρχει χωρίς να το υπολογίσουμε, με το κριτήριο του Κωσί, τη σύγκριση, την απόλυτη σύγκλιση και τα κριτήρια του Ντιρικλέ και του Άμπελ· να παραγωγίζουμε ένα ολοκλήρωμα ως προς μια παράμετρο· και να υπολογίζουμε με αυτά τα εργαλεία τρεις κλασικές τιμές, το ολοκλήρωμα της στην ημιευθεία, το ολοκλήρωμα του Γκάους και τον τύπο του Στέρλινγκ. Ανασυνθέτει την ιστορία αυτών των ιδεών, από το άπειρο στερεό πεπερασμένου όγκου του Τοριτσέλι και την Αριθμητική των απείρων του Γουόλις, περνώντας από την παρεμβολή του παραγοντικού από τον Όιλερ, το 1729, και τον τύπο των Στέρλινγκ και Ντε Μουάβρ, το 1730, ως τον Γκάους, την Περίληψη των παραδόσεων του Κωσί του 1823, τον τύπο του Φρουλάνι του 1828 και το υπόμνημα του Ντιρικλέ του 1829· διατυπώνει το πρόβλημα που διατρέχει την ενότητα, να δοθεί ολοκλήρωμα σε μια μη φραγμένη συνάρτηση, και δείχνει με δύο συναρτήσεις που έχουν παράγουσα ότι το όριο που το ορίζει μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει. Κλείνει επισημαίνοντας τη θέση της ενότητας στον κύκλο μαθημάτων, ιδίως τον παραλληλισμό της με τις αριθμητικές σειρές, και πού χρησιμοποιούνται τα γενικευμένα ολοκληρώματα σε άλλους κύκλους μαθημάτων του ιστότοπου και στην επιστήμη και την τεχνική.
Μαθησιακοί στόχοι
- Να περιγράφει την πορεία της ενότητας και να εξηγεί τι αποδεικνύει κάθε μάθημα και ποιο αποτέλεσμα του Λογισμού I ή των ενοτήτων που προηγήθηκαν χρησιμοποιεί.
- Να εξηγεί γιατί μια μη φραγμένη συνάρτηση, ή ένα μη φραγμένο διάστημα, μένουν έξω από το ολοκλήρωμα του Ρίμαν, και γιατί το γενικευμένο ολοκλήρωμα, που ορίζεται ως όριο, απαιτεί να κριθεί αν το όριο αυτό υπάρχει.
- Να τοποθετεί στο ιστορικό τους πλαίσιο τα αποτελέσματα της ενότητας, από τον Τοριτσέλι και τον Γουόλις ως τον Όιλερ, τον Στέρλινγκ, τον Κωσί, τον Φρουλάνι και τον Ντιρικλέ, και να διακρίνει τη σειρά με την οποία ανακαλύφθηκαν από τη σειρά με την οποία αποδεικνύονται.
- Να επισημαίνει τη θέση της ενότητας στον κύκλο μαθημάτων, τον παραλληλισμό της με τις αριθμητικές σειρές, και πού εμφανίζονται τα γενικευμένα ολοκληρώματα σε άλλους κύκλους μαθημάτων και σε επιστημονικές και τεχνικές εφαρμογές.
Αρχική αξιολόγηση
Πριν διατρέξουμε την ενότητα, αξίζει να μετρήσουμε το σημείο εκκίνησης. Αυτή η αυτοαξιολόγηση δεν βαθμολογείται: χρησιμεύει για να ξέρουμε πού να σταθούμε. Οι τέσσερις πρώτες ερωτήσεις αφορούν, με τη σειρά, τα τέσσερα μαθήματα περιεχομένου της ενότητας, μία για το καθένα, και μετρούν μια δεξιότητα (να κριθεί με σύγκριση η σύγκλιση ενός ολοκληρώματος με δύο γενικευμένα άκρα, να αναγνωριστεί ένα υπό συνθήκη συγκλίνον ολοκλήρωμα, να παραγωγιστεί ένα ολοκλήρωμα ως προς μια παράμετρο, να αναχθεί ένα ολοκλήρωμα στη συνάρτηση γάμμα με μια αλλαγή μεταβλητής), όχι μια διατύπωση που απομνημονεύεται· οι ίδιες δεξιότητες μετρώνται ξανά στο τέλος, στο μάθημα της σύνθεσης, με άλλα δεδομένα. Οι πέντε τελευταίες ελέγχουν όσα η ενότητα αυτή θεωρεί γνωστά από τον Λογισμό I και από τις ενότητες που προηγήθηκαν: τα ολοκληρώματα του Γουόλις, το θεμελιώδες θεώρημα του απειροστικού λογισμού, το κριτήριο του Κωσί για τις ακολουθίες, τον κανόνα του Λοπιτάλ και τα ισοδύναμα απειροστά.
Πριν ξεκινήσεις την ενότητα, μέτρησε το σημείο εκκίνησής σου. Είναι μια σύντομη αυτοαξιολόγηση: δεν βαθμολογείται και το αποτέλεσμα αποθηκεύεται μόνο στον περιηγητή σου.
Ερώτηση 1Ποιο από αυτά τα γενικευμένα ολοκληρώματα συγκλίνει;
Στο άπειρο συγκλίνει, όπως το ολοκλήρωμα της · αλλά κοντά στο ο λόγος της ολοκληρωτέας συνάρτησης προς την είναι , που τείνει στο , και το ολοκλήρωμα της στο αποκλίνει. Ένα ολοκλήρωμα με δύο γενικευμένα άκρα συγκλίνει μόνο αν συγκλίνουν και τα δύο ολοκληρώματα στα οποία χωρίζεται.Η ολοκληρωτέα συνάρτηση είναι συνεχής στο , οπότε μόνο το άπειρο είναι γενικευμένο άκρο, και εκεί ο λόγος της ολοκληρωτέας συνάρτησης προς την είναι , που τείνει στο : το ολοκλήρωμα αποκλίνει, όπως το ολοκλήρωμα της , παρόλο που η ολοκληρωτέα συνάρτηση τείνει στο .Η ολοκληρωτέα συνάρτηση δεν είναι φραγμένη κοντά στο . Με απλά κλάσματα, μια παράγουσα στο είναι η , και το ολοκλήρωμα από ως ισούται με , που τείνει στο όταν .Το ολοκλήρωμα έχει δύο γενικευμένα άκρα και χωρίζεται στο . Για , . Κοντά στο , ο λόγος της ολοκληρωτέας συνάρτησης προς την είναι , που τείνει στο : από το οριακό κριτήριο σύγκρισης και την πρόταση για τα ολοκληρώματα των δυνάμεων, με εκθέτη , το ολοκλήρωμα συγκλίνει στο . Στο άπειρο, ο λόγος προς την είναι , που επίσης τείνει στο , και ο εκθέτης είναι μεγαλύτερος από : συγκλίνει στο .Ερώτηση 2Τι μπορεί να εξασφαλιστεί για το ολοκλήρωμα ;
Το ότι μια συνάρτηση τείνει στο δεν αρκεί για να συγκλίνει το ολοκλήρωμά της: το ολοκλήρωμα της αποκλίνει, επειδή στο . Το φράγμα δεν βοηθά, και μάλιστα το ολοκλήρωμα της απόλυτης τιμής αποκλίνει.Η απόλυτη σύγκλιση συνεπάγεται σύγκλιση, αλλά το αντίστροφο είναι ψευδές: τα πρόσημα του συνημιτόνου προκαλούν απαλείψεις, και το κριτήριο του Ντιρικλέ εξασφαλίζει ότι το ολοκλήρωμα συγκλίνει, παρόλο που το ολοκλήρωμα της απόλυτης τιμής αποκλίνει.Τα ολοκληρώματα του συνημιτόνου δεν έχουν όριο, αλλά είναι φραγμένα, και ο παράγοντας , φθίνων και με όριο , αποσβένει κάθε τόξο περισσότερο από εκείνο που προηγείται: είναι η περίπτωση του κριτηρίου του Ντιρικλέ, που δίνει τη σύγκλιση.Η συνάρτηση είναι φθίνουσα στο και τείνει στο , και τα ολοκληρώματα του συνημιτόνου είναι φραγμένα: . Από το κριτήριο του Ντιρικλέ, το ολοκλήρωμα συγκλίνει. Εξάλλου, · το ολοκλήρωμα της συγκλίνει από το ίδιο κριτήριο, και το ολοκλήρωμα της αποκλίνει από σύγκριση με την , επειδή : από τη θεμελιώδη ανισότητα της εκθετικής, , και ο λογάριθμος είναι αύξων. Από τη γραμμικότητα, το ολοκλήρωμα της αποκλίνει, και από σύγκριση αποκλίνει και το ολοκλήρωμα της απόλυτης τιμής.Ερώτηση 3Έστω για πραγματικό . Πόσο είναι το ;
Η παραγωγίστηκε ως προς ως , χωρίς τον παράγοντα που απαιτεί ο κανόνας της αλυσίδας· με μένει το ολοκλήρωμα της , που ισούται με .Είναι το , το ολοκλήρωμα της στο , που υπολογίζεται με ολοκλήρωση κατά παράγοντες· η ερώτηση ζητά την παράγωγο της στο .Ένα κοινό ολοκληρώσιμο φράγμα ζητείται στα γενικευμένα ολοκληρώματα, και για την παράγωγο ως προς , ως ικανή συνθήκη της ομοιόμορφης σύγκλισης. Σε κλειστό και φραγμένο διάστημα αρκεί η ολοκληρωτέα συνάρτηση και η παράγωγός της ως προς να είναι συνεχείς στο ορθογώνιο, όπως εδώ.Η ολοκληρωτέα συνάρτηση και η παράγωγός της ως προς , , είναι συνεχείς στο ορθογώνιο των σημείων με και . Από τον κανόνα του Λάιμπνιτς για ολοκληρώματα με παράμετρο, παραγωγίζουμε μέσα στο ολοκλήρωμα: .Ερώτηση 4Πόσο είναι το ;
Είναι το : λείπει ο παράγοντας που προσφέρει η παράγωγος της αλλαγής .Με μένει το μισό του ολοκληρώματος της στην ημιευθεία, και το ολοκλήρωμα αυτό ισούται με · η τιμή είναι η τιμή σε όλη την ευθεία.Το αντικαταστάθηκε με , σαν να είχε η ολοκληρωτέα συνάρτηση τον παράγοντα που δίνει , και χάθηκε ο παράγοντας .Το ολοκλήρωμα της στο συγκλίνει και ισούται με , από το πόρισμα της συνάρτησης γάμμα στο ένα δεύτερο. Η συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα στο , με συνεχή παράγωγο και όρια και , και · από το πόρισμα της αύξουσας αλλαγής μεταβλητής σε ανοικτό διάστημα, τα δύο ολοκληρώματα συμπίπτουν.Επανάληψη: Ολοκλήρωμα του Γκάους, συνάρτηση γάμμα και τύπος του Στέρλινγκ
Ερώτηση 5Από προηγούμενες ενότητεςΠόσο είναι το ;
Είναι το γινόμενο χωρίς τον τελευταίο παράγοντα: η αναδρομή των άρτιων τάξεων τελειώνει στο , όχι στο .Είναι το : χρησιμοποιήθηκε ο τύπος των περιττών τάξεων, που τελειώνει στο και δεν περιέχει το .Πάρθηκε · όμως το είναι το ολοκλήρωμα της σταθεράς στο , το μήκος αυτού του διαστήματος.Είναι το ολοκλήρωμα του Γουόλις . Από την πρόταση των τιμών των ολοκληρωμάτων του Γουόλις, , με .Επανάληψη: Τεχνικές για ορισμένα ολοκληρώματα
Ερώτηση 6Από προηγούμενες ενότητεςΈστω για . Τι μπορεί να εξασφαλιστεί για την στο ;
Αφαιρέθηκε η τιμή της ολοκληρωτέας συνάρτησης στο κάτω άκρο· όμως το άκρο αυτό είναι σταθερό και δεν συνεισφέρει τίποτα στην παράγωγο.Το θεμελιώδες θεώρημα του απειροστικού λογισμού δεν ζητά τύπο για την παράγουσα: εξασφαλίζει ότι το ολοκλήρωμα με μεταβλητό άκρο μιας συνεχούς συνάρτησης είναι παραγωγίσιμο, με παράγωγο ίση με την ολοκληρωτέα συνάρτηση.Η αύξηση της εξαρτάται από το πρόσημο της ολοκληρωτέας συνάρτησης, όχι από τη μονοτονία της: κάθε κομμάτι που προστίθεται προσφέρει θετικό εμβαδόν, αν και όλο και μικρότερο.Η ολοκληρωτέα συνάρτηση είναι συνεχής στο διάστημα · από το θεμελιώδες θεώρημα του απειροστικού λογισμού, η είναι παραγωγίσιμη σε κάθε σημείο, με πλευρική παράγωγο στο , και . Από το θεώρημα της μονοτονίας από το πρόσημο της παραγώγου, η είναι γνησίως αύξουσα: αυτό επιτρέπει στην ενότητα να χειρίζεται το ολοκλήρωμα μιας μη αρνητικής συνάρτησης ως το όριο μιας αύξουσας συνάρτησης.Ερώτηση 7Από προηγούμενες ενότητεςΠοια από αυτές τις ακολουθίες είναι ακολουθία Κωσί;
Οι διαφορές μεταξύ διαδοχικών όρων τείνουν στο , αλλά αυτό δεν αρκεί: για κάθε , οπότε με δεν υπάρχει που να εξυπηρετεί.Οι όροι που οδηγούν από τον στον είναι μεγαλύτεροι ή ίσοι του , και για κάθε : με δεν υπάρχει που να εξυπηρετεί.Είναι φραγμένη, αλλά δύο διαδοχικοί όροι έχουν αντίθετα πρόσημα και απέχουν , που είναι μεγαλύτερο από : με δεν υπάρχει που να εξυπηρετεί.Αν , κάθε όρος με ικανοποιεί , και όταν αθροίζουμε από ως οι όροι απαλείφονται ανά δύο: . Δοθέντος , από την αρχιμήδεια ιδιότητα υπάρχει φυσικός , και για και μεγαλύτερους ή ίσους του ισχύει .Επανάληψη: Ακολουθίες Κωσί
Ερώτηση 8Από προηγούμενες ενότητεςΠοιο είναι το ;
Ο λογάριθμος τείνει στο , αλλά η κυβική ρίζα τείνει στο με μεγαλύτερη δύναμη: κάθε θετική δύναμη του υπερισχύει του λογαρίθμου κοντά στο .Είναι ο συντελεστής του πηλίκου των παραγώγων, · λείπει η μετάβαση στο όριο, και η κυβική ρίζα τείνει στο .Το ότι η μορφή είναι απροσδιόριστη σημαίνει ότι τα όρια των παραγόντων δεν καθορίζουν το όριο του γινομένου, όχι ότι αυτό δεν υπάρχει· ο κανόνας του Λοπιτάλ το υπολογίζει.Γράφουμε το γινόμενο ως πηλίκο του διά του , που τείνει στο όταν . Από τον κανόνα του Λοπιτάλ για τη μορφή άπειρο διά άπειρο, το όριο είναι το όριο του πηλίκου των παραγώγων, της διά της , δηλαδή της , που τείνει στο .Επανάληψη: Κανόνας του Λοπιτάλ
Ερώτηση 9Από προηγούμενες ενότητεςΠοιο είναι το ;
Πάρθηκε · η ισοδύναμη είναι .Ο παράγοντας της ισοδύναμης της βρίσκεται στον αριθμητή, όχι στον παρονομαστή.Ο αριθμητής είναι τάξης , αλλά και ο παρονομαστής, επειδή : το πηλίκο τείνει σε μη μηδενικό αριθμό.Από το θεώρημα των ισοδυνάμων στο μηδέν, , και . Από το θεώρημα της αντικατάστασης ισοδυνάμων, παράγοντα προς παράγοντα, το όριο είναι το όριο του . Είναι ο υπολογισμός που ζητά το οριακό κριτήριο σύγκρισης.Επανάληψη: Ισοδύναμες απειροστές και απειρίζουσες συναρτήσεις
Φόρτωση του περιεχομένου…
Ολοκληρώθηκε
Συνδεθείτε για να αποθηκεύσετε την πρόοδό σας